Bazen insan sadece yaşadığı şeye değil, ona hâlâ dayanabiliyor oluşuna da öfkelenir. Çünkü bir noktadan sonra acının bitmesini, yükün hafiflemesini ya da içindeki yorgunluğun görünür olmasını ister. Ama hayat devam eder, insan yine kalkar, yine konuşur, yine günlük işlerini yapar. Bu da kişide “demek ki alışıyorum” gibi ağır bir his bırakabilir.