Milit4rr
@arik_7
Profilim klimalıdır...
Üst üste beğeni yapmayın lütfen (engelliyorum)
Profesyonel asker
Kara Harp Okulu
Kuzey Irak
Antalya
305 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabın beni en çok etkileyen ve belki de en karanlık bulduğum yönü, "yaşlanmama ve kusursuz kalma" arzusu. Bugünün dünyasına baksana; sosyal medya filtreleri, estetik müdahaleler, herkesin en kusursuz, en genç halini sergileme yarışı... Aslında hepimiz kendi dijital portrelerimizi yaratıp, yaşlanmayı ve çirkinleşmeyi o portrelere hapsetmeye çalışmıyor muyuz? Wilde, 19. yüzyıldan bugünün insan trajedisini görmüş resmen. Dorian’ın o tablonun örtüsünü her açtığında duyduğu o dehşet ve merak karışımı his, modern insanın aynaya her baktığında hissettiği şeyle aynı..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın hakkını teslim etmem gereken, okurken içimi sızlatan en güçlü yönü; kadınlık, travmalar ve özellikle anne-kız ilişkileri üzerine kurduğu o çiğ dürüstlük. Kaur, kendi annesinin göçmen bir kadın olarak verdiği varoluş mücadelesini, çektiği çileleri ve o köksüzlük hissini anlatırken adeta kalbini sayfaya bırakmış. Bir kadının istismardan ve ağır bir ayrılık acısından sonra adım adım kendi küllerinden doğma çabasını izlemek çok etkileyiciydi. Şiirlerin yanındaki o minimalist çizimlerin sayfa üzerindeki duruşu, modern insanın yalnızlığına nokta atışı bir görsellik katıyor.
Sisler Bulvarı, Türk şiirinin bence en "yakışıklı" ama bir o kadar da içi acı dolu kitaplarından biri. Eğer sadece kafiyeli, romantik dizeler arıyorsanız kitaba haksızlık edersiniz. Benim gibi yapmayın; o sisin içine girerken arkadaki ayak seslerini, sirenleri ve dönemin getirdiği o ağır çaresizlik hissini de duyarak okuyun.
Kitabın ve tabii ki o meşhur ana şiirin bence en büyüleyici tarafı, insanın hayatına giren herkesi tek bir "ideal sevgiliye" eşitleme çabası. Attilâ İlhan burada aşkı nesnesinden koparıp, tamamen öznenin iç dünyasındaki bir tapınmaya dönüştürüyor. Kimin elini tutsa, kiminle sinemaya gitse, kiminle yağmurda yürüse aslında hep o ilk, o ulaşılamaz, o zihne kazınmış kadını arıyor şair. Bu durum, insan psikolojisindeki o muazzam saplantıyı ve sadakati o kadar sinematografik bir dille anlatıyor ki, kitabı okurken kendi geçmişinizdeki "asıl" insanı düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz. Şairin o görsel gücü, kelimelerle film çekme yeteneği bu kitapta da tam gaz devam ediyor.
Kitabın beni en derinden yakalayan tarafı, Attilâ İlhan’ın o eski fiyakalı, her şeyi bilen, dünyayı değiştirmeye kararlı cüretkar tavrının yerini müthiş bir hesaplaşmaya bırakmış olması. Şair bu kitapta artık hayatın son düzlüğüne yaklaşmış, eski dostların birer birer gidişini izlemiş ve cebinde koca bir yalnızlıkla kalmış bir adamdır. "Oysa ne çok ağladık biz o gizli kapıların arkasında / Elde var hüzün" derken, o hüzün sadece bireysel bir keder değil; koca bir kuşağın, harcanmış ideallerin ve bitmiş aşkların ortak muhasebesidir. Bu samimiyet ve duygusal çıplaklık şairin belki de en savunmasız, dolayısıyla en güzel halini sunuyor bize.
