Bedran&EzraAşk - Edebiyat - Roman
Bu yılların birikmiş acısıydı.
Bıraktı, tüm odayı birbirine katmasını, ellerini kana bulmasını sessizce izledi. "Ben bunca senedir kimin için boyun eğiyorum, Bedran?" diye bağırıyordu bu sırada. "Kimin için kuklayı oynuyorum?" Ona bakarken çıldırmış gibi ellerini saçlarından geçirdi. "S°ktiğimin her günü kendime, size zarar gelmeden bir çıkış yolu arıyorum!"
Döndü ve önündeki masayı devirdi. Bedran ise abisinin taşıdığı bu fedakârlık yükünü artık atmasını istiyordu.
"Aslana tasma takarsan çakal kendini ormanın kralı sanırmış," dedi.
"Asıl yanlışı da aslan yapmış."
Ezra duydu ve birden dönüp ona baktı. Yıktıkları değil de yıkıldıklar onu nefes nefese bırakmıştı.
Bedran, "Oysa tasmasını tutan tek şey kendi evinin kapısıymış," diyerek cümlesini abisine acıyan gözlerle bakarken tamamladı.
Hayatımızın hiç düşünmeden feda edebileceğimiz seneleri o kadar çok mu?
Karşıyakam'a Hasretle
Gemiler geçer rüyalarımda,
Allı pullu gemiler, damların üzerinden.
Ben zavallı,
Ben yıllardır denize hasret,
“Bakar bakar ağlarım.”
