Leyla Arpaç
@arpacleyla
instagram.com/leyla.booksstagram
Pinterest.com/leylaarpac
“Profilimde yer alan isimsiz iletiler ve yazıların tümü bana aittir.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Erdemin olmadığı yerde ahlak yoktur. Ahlak, erdeme bağlandığında merhamet ve adalet güçlenir.” Bu söz, insanın yalnızca kurallarla değil, karakterle değer kazandığını ifade eder. Ahlak, dışarıdan dayatılan normların ötesinde, insanın iç dünyasında kök salmış bir bilinçtir. Eğer erdem yoksa, ahlak yüzeyde kalan bir davranış biçimine dönüşür; kişi doğruyu yapıyor gibi görünse de, içsel bir iyilik taşımıyorsa bu tutum kalıcı olmaz. Bu düşünce, özellikle Aristoteles’in erdem etiğinde vurguladığı gibi, iyi bir yaşamın ancak iyi bir karakterle mümkün olduğunu hatırlatır. Erdem, insanın vicdanını diri tutan ve davranışlarına anlam kazandıran temel güçtür.Ahlak kendini erdeme bağladığında
ise merhamet ve adalet soyut kavramlar olmaktan çıkar, insanın varoluşunun ayrılmaz parçaları hâline gelir. Merhamet, başkasının acısını kendi yüreğinde hissedebilme olgunluğudur; adalet ise gücü hakkaniyetle sınırlayabilme cesaretidir. Erdemli bir insan için adalet çıkarın aracı değil, hakkın ifadesidir; merhamet ise zayıflık değil, insanlığın en yüce göstergesidir. İşte bu yüzden ahlakın gerçek kaynağı erdemdir. Erdem güçlendikçe merhamet derinleşir, adalet sağlamlaşır ve toplumda korkuya dayalı bir düzen değil, güvene dayalı bir denge kurulur.
“Eğitim sadece başlangıçtır; herkes kendini dağın zirvesinde görür, ama gerçek zirve yalnızca tırmanmayı göze alanların çabasıyla ulaşılır; yol boyunca sabır ve kararlılık gerekir, yoksa zirve bir hayal olarak kalır.”
Hiçbir şey kalıcı değil.
Bu cümle bir korku mu, yoksa bir özgürlük mü?
Bir gün sahip olduğumuz her şeyi bırakacağız.
Bedenimizi, ismimizi, başarılarımızı, kırgınlıklarımızı…
Bugün bizi ayakta tutan şeyler de, yıkan şeyler de aynı sona doğru yürüyor.
Öyleyse neden bu kadar hırslanıyoruz?
Neden geçip gidecek sözler için kalbimizi yoruyoruz?
Neden birkaç yıl sonra hatırlanmayacak tartışmalar için uykularımızı kaçırıyoruz?
Belki de insanın trajedisi fanilik değil,
faniliğe rağmen sonsuzluk aramasıdır.
Oysa doğa bize başka bir şey fısıldar:
Ağaç yaprağını tutmaz,
mevsim kendini zorla sabitlemez,
nehir aynı suda iki kez akmaz.
Biz ise değişmeyeni ararız.
Güvence isteriz.
Kesinlik isteriz.
Kalıcılık isteriz.
Ama düşün:
Eğer her şey sonsuz olsaydı,
hiçbir anın kıymeti olur muydu?
Eğer kaybetme ihtimali olmasaydı,
sevmenin derinliği aynı kalır mıydı?
Belki de geçicilik bir eksiklik değil,
anlamın ta kendisidir.
Çünkü sonlu olan değerlidir.
Çünkü bitecek olan özeldir.
Çünkü sınırlı olan dikkat ister.
Hayat kalıcı değildir.
Ama tam da bu yüzden ciddidir.