Felsefe tarihinde görecelik ilk defa Sofistlerle gün yüzüne çıkar.Filozoflar arasındaki görüş ayrılıkları, öteki toplumlarda aralarındaki kültürel farklılıkları ve Yunan toplumu içindeki sosyal değişme gibi olgular üzerine düşünen Sofistler, bütün ahlaki değerlerin görece olduğunu,doğru ve yanlışın,yerden yere,zamandan zamana ,kişiden kişiye değiştiğini öne sürdüler.Protagoras bunu"İnsan her şeyin ölçüsüdür."diye formülleştirdi.Artık bu filozoflar için bile önemli olan, değişken olduğunu iddia ettikleri görece hakikatleri peşinde koşmak değil, hayatta başarılı ve mutlu olmak gibi pratik amaçlardı.