Kalbim, kalem gibi bir yol bulmuşken bütün dertlerini, bütün hislerini sanki fikrin doğru yolunun terazisinden kaçırarak onunla sana dökmek istiyor. Şu beyaz zemini, içindeki keder ve hüzünlerin matem rengiyle karalamak istiyor.
Aşk ister bir hastalık olsun isterse bir nevi cinnet olsun öyle bir illet varsa onunla hastalanmaktan kaçınmalı, ta ki bize sevmemize mahsus birini gösterecekleri zamana kadar.
Eğer senin demiş olduğun yönüyle insan “sevmek ve sevilmek” denilen şeysiz olamayacak, yaşayamayacaksa iyi bil ki Mehabe, ben sevilmeksizin sevmekten, bu türlülerini sevmektense o yaşayıştan da vazgeçerim, o hayatı da umursamam.