Arzu Özdemir
@arzu_ozdemir
19 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Üç Köşeli Dünya
Japon edebiyatına "Üç Köşeli Dünya" kitabı ile adım attım ve şunu söylemeliyim ki bambaşka bir anlatım tarzıyla karşılaştım. Dili yer yer şiirsel, yer yer felsefi bir derinlikteydi. Açıkçası bazı bölümlerde anlamakta zorlandım, çünkü anlatım biçimi benim alışık olduğum tarzdan biraz daha farklıydı. Ama belki de bu farklılık, kitabı ilginç kılan şeydi.
Kitap, bir şairin gözünden dünyaya bakmayı, insan ilişkilerine ve bireyin içsel yolculuğuna dair düşüncelerini yansıtıyor. Anlatıcı, toplumun sıradan kalıplarından sıyrılmış bir yaşam biçimini savunurken, bu “üç köşeli” dünyanın köşelerini düzleştirmeye çalışıyor. Kalabalıktan uzak durmayı seçen bir sanatçının gözlem ve sorgulamaları arasında gezinirken; hayat, sanat, yalnızlık ve özgürlük kavramları üzerine düşünmemek elde değil.
Benim için okuması kolay bir kitap olmadı ama zihnimde yeni bir pencere açtığı kesin. Japon edebiyatının sakin ama düşündürücü üslubunu sevenler için güzel bir kitabı olabilir. Fakat sabırlı bir okumaya ihtiyaç duyduğunu da belirtmeden geçemem.
Rezonans Kanunu
Bazı kitaplar bir cümleyle başlar, bir fikirle ilgimizi çeker. Ama sonra o fikir büyüyüp gelişmek yerine, dağılmaya başlar. Benim için Rezonans Kanunu kitabı tam olarak böyle bir deneyimdi.
Kitabın başlarında anlatılanlar aslında kulağa mantıklı geliyordu. Pozitif düşünce, niyet, evrenle uyum… Bunlar üzerine çokça okuduğum ve kafa yorduğum konular. Ama kitap ilerledikçe her şey gitgide tuhaflaştı, hatta zaman zaman “mantık dışı” gelmeye başladı.
Açıkçası, sadece yarım bırakmamak için okudum. Ama yarısında kendimi şu soruyu sorarken buldum:
"Acaba başkaları da böyle mi düşünüyor?"
Ve o sırada denk geldiğim bir yorum beni etkiledi. Bir okuyucu şöyle yazmıştı:
“İstemek çok önemlidir ama yeterince çabalamadıktan sonra her isteğimiz gerçekleşmeyebilir.”
Ne kadar sade, ne kadar gerçek... Bence istek ve rezonans bir yere kadar ama hayat, sadece dileklerden ibaret değil. Emek, gerçekçilik ve irade de gerekiyor.
Veronika Ölmek İstiyor
"Veronika, ölmek istedi. Ama yaşamak neymiş, belki de tam o zaman öğrendi."
Bu kitap beni öyle bir yerden yakaladı ki...
İç dünyaya yapılan yolculuk, delilik ve normallik kavramları, yaşamın anlamı… Hepsi o kadar güzel işlenmiş ki kitabın her satırında biraz daha düşündüm, biraz daha durdum.
Veronika'nın intihar girişimiyle başlayan hikâye, aslında ölümle değil, yaşamla yüzleşmenin romanı. Psikolojik derinliği olan, varoluşu sorgulatan bu tür kitapları zaten çok seviyorum ama bu kitap bir adım öteye geçti.
Çünkü bana sanki şöyle fısıldadı:
“Herkes delidir, ama bazıları bunu gizlemekte daha iyidir.”
Kitaptaki en etkileyici şeylerden biri, "akıl hastanesi"nin bir sığınak gibi anlatılması.
Sınırların belirsizleştiği, “normal”in ne olduğunun sorgulandığı o sayfalar beni uzun süre düşündürdü.
Sence "normal olmak" ne demek?
Hyunam-Dong Kitabevi
Yavaş akan, sade ama içten bir hikayenin peşine düşmek istersen bu kitap tam senlik olabilir.
Ana karakterimiz Yeongju, bir gün kurumsal hayatını geride bırakıp Seul’ün sakin bir mahallesinde küçük bir kitabevi açar. Başkalarının beklentilerinden sıyrılmaya çalışırken, kitaplar ve yeni tanıştığı insanlar sayesinde kendi iç yolculuğuna çıkar. Kitapta olaydan çok duygu var, diyalogdan çok sessizlik, hareketten çok duruş... Belki de bu yüzden okurken yer yer sıkıldım, daha sürükleyici bir tempo beklemiştim. Ama sonra anladım: Bu kitap bir koşu değil, bir yürüyüş. Sessizce fark ettiriyor kendini. Kadın dayanışması, hayatla yeniden bağ kurmak, kendi seçimlerini sahiplenmek gibi temalar çok ince bir dille işlenmiş. Kitabevi ise sadece bir mekan değil; şefkatin, yalnızlığın ve yeniden başlama cesaretinin sembolü haline geliyor.
Sen hiç bir kitap karakteriyle "Keşke tanışsaydık" dedin mi?