Yam-yaşıl budaqları salxım-salxım yerə doğru əyilirdi. Kənardan baxanda sanki çiyinlərini, əllərini məyusluqla aşağı sallamış hüznlü bir qadını xatırladırdı...
Bu qədər məğrur insanda belə dəyişiklik təkcə heyrət doğurmurdu,həm də minnətdarlıq hissi yaradırdı. Yoxsa Elizabet bunu yalnız sevgi, atəşli eşq kimi izah edə bilərdi. Və bu sevda onda hələlik aydın olmayan, inkişafını gözləyən, fəqət qətiyyən xoşagəlməz olmayan duyğular oyatmışdı. O bu insana hörmət edir, onu dəyərləndirirdi, ona minnətdar idi və səmimi qəlbdən səadət arzulayırdı.
Oxuduğum bütün kitablarda deyilir ki, insan təbiəti ona çox həssasdır. Aramızda çox az insan öz qəlbində xasiyyətinin həqiqi və ya uydurma çizgisi ilə bağlı olan mənəm-mənəmlik hissini bəsləmir. Qürur və Qürrə tez-tez sinonim kimi işlədilsə də, müxtəlif şeylərdir. İnsan qürurlu olar, amma qürrələnməyə bilər. Qürur daha çox bizim özümüz barədə qənaətimizlə bağlıdır, qürrə isə başqa insanların bizim barəmizdə yaratmaqlarını istədiyimiz rəydir