Tıpkı o gece gözlerime baktığı gibi uzun uzun gözlerine baktım ve Arda'ya ,"Onu vurabilirsin,seni seçiyorum!" dedim.
Ve tam o esnada havada bir kurşun sesi yankılandı, içim acıdı. Alaz benim gözlerimin içine bakarken sırtına ikinci kurşunu da yedi.Hayır,onu vuran bendim aslında.Kimin tetiğe bastığı önemli değildi, asıl önemli olan kimin sebep olduğuydu.Bana bunu o öğretmişti.Elimdeki silah yere düşerken gözlerimin içine bakarak yerinde sendelemişti. Acıyla dişlerini birbirine bastırdığında bir köşeye çekilip avaz avaz ağlama isteği getiriyordu."Beni sırtımdan vuran o değil,sensin." dediğinde öldüm ama belli etmedim.
Yıkılmış bir şekilde başımı salladım. " Beni vuran da o değildi,sendin." dediğimde ölüm gördüm gözlerinde,dizlerinin üzerine düşerek belli etti. Bu gece ödeşmiştik,bitmişti.Artık ne alacak bir kalp kalmıştı ne de verecek.Bize kalan koca bir hiçlikti.