Herkese merhaba
Bugün, anı-günlük tarzında yazılan, özünü yeniden bulma yolunda bir keşif ve iyileşme hikayesiyle; 9,5 Hafta ile geldim.
Yazar @ipekkocamano kalbi delik olarak doğmuş bir çocuk. 5 yaşında ameliyata girerken annesini şu sözlerle teselli eder: ‘merak etme anneciğim ölürsem babamın yanına giderim, o bana iyi bakar, aklın kalmasın.’ Zira, babası o 1 yaşındayken rahmetli olmuştur.
37 yaşına geldiğinde ise; yine kalbindeki sorundan dolayı beynine pıhtı attığında, yanında malesef annesi yoktur. Annesini 29 yaşında, ani bir kalp krizinde kaybetmiş ama içindeki yangın asla sönmemiştir.
Kitap, yazarın annesinin ölümünden sonra yazdığı notlarla, kendisinin hastalık ve tedavi sürecinde yaşadıklarından oluşuyor.
Yazar gibi benim de doğuştan kalbim delik. Onunki VSD, benim ki ASD olarak geçiyor. O yüzden, ameliyat dışında yaşadığı zorlu ve travmatik süreçlerin pek çoğunu çocukken ben de yaşadım.
Hala çok ağır olmadıkça hastaneye adım atmak istemem mesela. Yazar, bu süreçleri dalgayla, espriye vurarak anlatmışsa da beynine pıhtı atıp, sol tarafını hissetmediği anda bile hastaneye gitmeyi ötelemek için ‘muz yedikten sonra hastaneye gidelim’ tepkisi sizlere garip gelse de bana çok normal geldi mesela.
Yazarımıza gelmiş geçmiş olsun tüm rahatsızlıklar diyerek; eşi, ağabeyi, yeğenleri ve sevdikleriyle birlikte sağlıklı, mutlu bir ömür diliyorum.
Keyifli okumalar
Daha yeni başladım ama gerçekten sürükleyici bir kitap :asd:DSA: :dd
