Asel
@aselerdens
“Kendine en ağır yükü aradın:
bulduğun kendindi -,
kendini sırtından atamadın.” Friedrich Nietzsche
Yaşamaya mecbur edildiğim hayattan doğmuş zavallı umutlarım benim! Şu yaşadığımız saatte, şu havaya benzer onlar, sissiz sislere, sahte fırtınalardan sarkan tarazlanmış yara izlerine. İçimde bağırmak, manzaradan ve düşünmekten kurtulmak geliyor.
Reklam
Bu kusurlu sayfalar için ağlıyorum, ama olur da gelecek kuşaklar bunları okursa, sayfaların kusursuzluğundan çok -tabi başarabilseydim- gözyaşlarıma içlenecek, çünkü kusursuzluk ağlamaktan, dolayısıyla yazmaktan bile alıkoyardı beni. Kusursuz olan, kendini belli etmez. Aziz ağlar çünkü insandır. Tanrı susar.. İşte bu yüzden azizi sevebiliriz biz, Tanrı'yı değil.
Ben, tam inşası sürerken inşa edenin düşünmekten bıktığı, oldum olası kendi yıkıntısından başka bir şey olmamış yapının yıkıntısıyım.
beni yücelten özelliklere bakar mısınız ne kadar huzur verici :))
Utangaçlık asil bir huydur, ne yapacağını bilmemek övünülesi, yaşama becerisinden yoksun olmak insanı yücelten bir özelliktir.