Asel
@aselerdens
“Kendine en ağır yükü aradın:
bulduğun kendindi -,
kendini sırtından atamadın.” Friedrich Nietzsche
Ama içimde hiç huzur yok -ah, huzur nedir bilemeyeceğim, asla!- , yüreğimin derininde, bir vakitler sattığımız o evin köşesindeki ihtiyar kuyu, yabancılaşmış bir evin tozlu tavan arasına tutsak kalmış çocukluğumun anısı var. İçimde huzurdan eser yok, hayır, ama -ne yazık!- huzuru tatmak için istekte yok
Reklam
Bir köşeye atılmış bir şey, sokağa düşmüş bir bez parçası olan iğrenç varlığım hayatı görünce kılık değiştiriyor.
Düşünmeden, hissetmeden acı çekiyorum. Evde, varlıkların sabit merkezi olan duvar saati, hiçlik dolu, kupkuru bir tınıyla buçuğa vuruyor.
Her şey çok engin, her şey çok derin, her şey çok karanlık ve soğuk!
Ve görmeden baktığım sokağa hakim penceremden dışarı sarktığımda,
kendimi birden, kurusun diye pencerelerde asılan, sonra orada unutulup yavaş yavaş buruşan, sonunda da asıldığı yeri kirleten yaş bir toz bezi gibi hissettim.
Odamdan bir aşağı, bir yukarı yürüyerek yüksek sesle birbirinden kopuk, kopuk olduğu kadar da olmayacak şeyler düşlüyordum
-bir türlü başlayamadığım işler , tesadüfen gerçekleşmiş imkansız tutkular, vaktiyle yapılsaydı uzun ve doyurucu olacak sohbetler. Ne huzurdan ne yücelikten nasiplenmiş bir dalgınlıkla, amaçsızca, umutsuzca gezindikçe adımlarım bu özgürlük sabahını yıpratıyor, alçak sesle, bağıra bağıra telaffuz ettiğim cümlelerim, yalnızlığımın yalın dehlizlerinde çoğalarak yankılanıyordu