Hatice Asel Karabulut
@asellae
104 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Beni korkutan, sunuma başlamadan önceki anlardı. Her zaman bir şeylerin ters gideceğini düşünüyordum. Ezberlediğim her şey zihnimden uçup gidecek ve her şeyi unutacakmışım gibi geliyordu. Terlemeye başlayacaktım. Yüzüm kızaracaktı. Bayılacak gibi olacaktım.
Fakat bir kez başladığımda genellikle kendime geliyordum.
Sadece başlamam gerekiyordu. Sonra farkına bile varmadan her şey bitiyordu.
"Kulağa daha iyi gelen bir şeyler söyle de sana inanayım."
"Yüzün kızarıyor "
"Bu da iyi değil.Hatta berbat."
"Ama senin yüzün hep benimle konuşurken kızarıyor.Bunun üstünde düşünüyordum."
"Ne düşünüyordun?"
"Birce,sen benden hoşlanıyor musun?"
Kimdi o? Gerçekte kimdi?
Asil evlat. Asker. Beni sudan çıkaran, saçlarımı okşayan ve ailesinden bahseden ciddi çocuk. Otoriter bir tavırla konuşan, kötü şöhretli bir tabura komuta eden önümdeki savaşçı.
Tüm çabaları babasının takdirini kazanmak içindi. Her talimden sonra kaslarındaki yanma, mükemmeliyeti durmak bilmeden kovalaması, sırf babası görsün diye merdivenin her basamağını tırmanması...