Onun gözlerinin kapısında günlerce beklerken kalbime nüfus eden duygularım olmasaydı, bu zindana bir dakika katlanamazdım. Beni ayakta tutan, yüzünü görmeden özüne tutulduğum o hayalin heyecanıdır.
Geriye dönüp baktığında terk edemeyeceği neyi vardı ki? Varlığına katlanamayarak, kin ve nefrete bürünen yakınlarının bağnazca tutumları asla değişmeyecekti. Bundan mütevellit bir başına meçhul yolculuklara tevessül edecek kadar kimsesizliğine sığınmıştı. İnsan terk edip gittiği yere , geri dönmesi için sebebi yoksa o yerde niçin durmalıydı ki?
Bazen orta yerde duran bir örtü kalkar ve tam o anda hayatın ne kadar kötü ve acımasız bir yüzü olduğunu dehşetle fark edersiniz. Her şeyin bir cevabı olduğuna inanmak saf bir iyimserliktir.