Aslı Kaya
@aslikkk
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitabı okurken bana en çok iyi gelen şey, acele etmeden düşünmeye davet edilmemdi. Ömer Tuğrul İnançer, “dinlemek” kavramını sadece kulakla değil, kalple ve edep ile dinlemek olarak ele alıyor. Okudukça, aslında ne kadar az dinlediğimi ve ne kadar çok konuştuğumu fark ettim.
Kitap bana, insanı yoran şeyin hayatın kendisi değil; telaş, ego ve sürekli haklı olma çabası olduğunu hissettirdi. İnançer’in dili yer yer sert ama samimi; nasihat verirken yukarıdan konuşmuyor, aksine beni kendimle yüzleştiriyor.
Bu eser, bana susmanın da bir ibadet, dinlemenin ise bir olgunluk hali olduğunu öğretti. Bitirdiğimde zihnimden çok kalbimin dinlendiğini fark ettim. 
Ömer Tuğrul İnançer
Ömer Tuğrul İnançer
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Günahın Üç Rengi, insan ruhunun derin acılarını ve toplumun görmezden geldiği sancılarını, sıradan hayatların içinde saklı gerçeklerle yüzleştiren bir eser. Budayıcıoğlu, psikiyatrist gözüyle üç ayrı yaşamı öyle içten anlatıyor ki bazen hüzün bazen dehşet hissetmeden satırlarda ilerlemek mümkün olmuyor. Kitaptaki karakterler mazoşizmin acısına sıkışmış bir genç, yakınlık arayışıyla savrulan bir patron ve üç kuşak boyunca yaralanmış kadınlar sadece hikâye değil, bizim toplumumuzun aynası gibi duruyor.
Kitap, “günah” kavramını sadece ahlâki bir yargı olarak değil, insanın kendine ve başkalarına verdiği zararların renkleri olarak ele alıyor bazen kırmızı gibi çarpıcı, bazen gri gibi bulanık, bazen de siyah gibi ağır. 
Okurken sadece karakterlerin değil, kendi hayatımızdaki kırılma noktalarının da farkına varıyoruz; bazen gözyaşı, bazen sessiz bir iç çekişle sayfaları çeviriyoruz.  Günahın Üç Rengi, bitirdiğinizde sizi bırakmayan, hikâyeleriyle zihninizde yankı bulan bir roman sıradan insan hayatlarının bile ne kadar derin izler taşıdığını gösteren bir ayna. 
“Kral Kaybederse”, güçlü bir ‘kral’ gibi yürüyen Kenan’ın iç dünyasını yavaş yavaş çökerken izlediğim bir ayna gibiydi. Başlangıçta dışarıdan bakıldığında her şey parlak: yakışıklılık, başarı, para… fakat Budayıcıoğlu, bu ışıltının hemen altındaki boşluğu öyle bir resmediyor ki insanın içi sızlıyor. Kenan, aslında tahttan düşmemiş; hayatın içinde yalnız kalmış bir “kral” olarak kendi gücünün boşluğunu yaşarken okurun kalbine dokunuyor. Onun hikayesi, yalnızca bir erkek egosunun çöküşü değil; sevgi, değer ve aidiyet arayışının yitirilişi. Karakterleri gerçek hayattan koparılmış gibi hissediyorsunuz — herkesin içinde bir parça Kenan, bir parça Fadi veya Handan saklı olabilir. Onun narsistik savunmaları, sevgisizlikle yüzleşirken bir kabuğa çekilişi, insan psikolojisinin kırılganlığını net gösteriyor. Okurken gözünüzü Kenan’ın zaafları, Fadi’nin fedakârlıkları ve Handan’ın sessiz yaraları arasındaki gerilimden alamıyorsunuz. Kitap, yalnızca dram anlatmıyor; ‘kral’ ilan ettiğimiz hayatlarımızın ne pahasına sürdüğünü sorgulatıyor. Bazen okurken acıtıyor, bazen susturuyor — çünkü insanın kendi hikâyesinde benzer kayıplarla yüzleşmesi kaçınılmaz oluyor. Budayıcıoğlu’nun yalın ama etkili dili; duygusal çöküşü, psikolojik derinliği ve insan ilişkilerindeki kırılmaları içtenlikle aktarıyor. Bu yüzden Kral Kaybederse sadece bir roman değil, okuru kendi içsel krallığını sorgulamaya davet eden bir ayna.
Bahçıvan ve Ölüm, doğrudan üslubuyla değil ama içine işleyen duygusuyla kalbime dokunan nadir kitaplardan biri oldu. Georgi Gospodinov, babasının hastalık sürecini ve ölümünü anlatırken bir yandan da geçmişle bugünü, bahçe ile hayatı, sevgi ile kaybı iç içe geçiriyor. Ölüm, burada ani bir trajedi değil; sessizce, gündelik hayatın ritmiyle yavaş yavaş yaklaşan bir gerçeklik gibi hissediliyor. Anlatının sade ama derin dili, küçük anların ağırlığını büyütüyor; bir bakış, söylenmemiş bir söz, yarım kalan hikâyeler okurun göğsünde bir yer ediniyor. Baba-oğul ilişkisi hiçbir zaman büyük laflarla değil ama sessiz bir sevgi ve bazen pişmanlıkla çiziliyor; anlatıcı, söylenmemiş sözlerin ağırlığını her sayfada taşıyor gibiydi. Bahçe metaforu, sadece toprağı değil, yaşamı, zamanın geçişini ve insanın anılarıyla olan bağını simgeliyor. Kitap okuru bir yas romanından çok, yaşamın kırılganlığını ve sevginin sessiz kalışının derin izlerini düşünmeye davet ediyor. Her ne kadar ölüm üzerine olsa da, satırlar insanı yaşama daha bilinçli bakmaya zorluyor. Gospodinov’un kişisel kaybı, evrensel bir duyguya dönüşüyor ve okuru kendi kayıplarıyla yüzleştiriyor. Bu yüzden Bahçıvan ve Ölüm sadece okunan bir kitap değil, hissedilen bir deneyim oluyor — yavaş, acı, ama bir o kadar da nazik.
Varlıklı Rex Fortescue içtiği bir yudum çay ile hastalanıp ölüyor. Birkaç gün sonra kütüphanede eşi ve daha sonda esrarengiz bir şekilde masum hizmetçi bahçede ölü bulunuyor.
Kitap sayısı az olmasına rağmen olay örgüsü çok karışık ve karakter sayısı fazla. Okurken en çok zorlandığım kitabı bu oldu sanırım. Ama yine de çok akıcı, keyifliydi ve ben yine katili bulamadım hatta ters köşe oldum.
Agatha'nın zaten tüm karakterleri potansiyel katil olma özelliği taşıyor. Her seferinde herkesten şüphelenip yine katili bulamıyorum.
