deaann
@aslisensa
53 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
...hatta acının ruhumu paramparça ettiği anda bile seni Tanrı'nın önünde suçlamadım; o gecelerden dolayı asla pişmanlık duymadım ve sana olan aşkımı asla azarlamadım, seni hep sevdim ve benimle karşılaştığın günü hep kutsadım.
Reklam
Ve insanların arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yoktur.
Ölmüş olan biri artık hiçbir şey isteyemez, sevilmeyi de, kendisine acınmasını da, teselli edilmeyi de istemez.
Susmaktan başka çarem yoktu çünkü yaşlı dostum da benim gibi karanlıklarda yürüyordu. Ancak karanlığın içinde aydınlığın da bulunduğuna inanıyordu.
Aramızdaki tek fark buydu. Ama bu fark ikimizin de aşamayacağı kadar büyük bir uçurumdu.
"İstesem Şeytan'a bile inanabilirim ama..."
"O halde? Neden Tanrı'ya da inanmıyorsun? Gölgeye inanan insanın ışığa da inanması gerekmez mi?"
"Fakat ışıksız karanlıklar da var..."
Reklam