Bu dünyanın prangaları ve solunmaz havası her şeyi elimizden alır, kendimizi öldürme özgürlüğü hariç; bu özgürlük de, bunaltıcı ağırlıkların üstesinden gelen bir kuvvet ve gurur verir bize...
Bak kemanın tellerine; biri nasıl diğerinin tatlı eşi; çarpar sırayla her biri ötekine
Dersin ki sanki baba, çocuk ve mutlu bir anne, tek ses olup tek bir nağme söylerler:
Ayrı da olsa sesleri, bir şarkıda birleşirler.
Benim meziyetlerim de varmış; hiç bilmediğim, aklıma getirmediğim, kendimden bir başkasını sevebilirmişim. İçimde onun için fedakârlıklar yaratabilirmişim. Ben hiç korkak değilmişim, hatta dövüşebilirmişim. Bir benden başkasını özler, kokusunu duyar, düşünür üzülürmüşüm.
Sayfa 42 - Türkiye İş Bankası Kültür yayınları·Kitabı okudu