Kapadokya’daki Amerikalı Misyonerlerin Bilinmeyen Tarihi
Wilson Amos Farnsworth'un bu eseri, Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde Orta Anadolu'da yürütülen Amerikan misyonerlik faaliyetlerini anlamak açısından kaynak niteliğinde bir eserdir. Yazar Türkiye’de en uzun süre görev yapan misyonerlerden biri sıfatıyla yaşadıklarını 1904 yılında bir kitap taslağı haline getirmiş ancak 1912 tarihinde kitabı bastıramadan vefat etmiştir. Bu taslak metin Mehmet Şahin tarafından 2015'te Harvard Üniversitesi Kütüphanesi misyoner arşivinde rastgele bulunmuş ve serüveni böyle başlamıştır.
Kitap, sadece bu misyonerin hatıralarından ibaret değil aynı zamanda dönemin sosyal, kültürel, dini ve eğitim hayatına ışık tutar.
Kitapta Kapadokya diyince benim aklıma ilk Nevşehir gelsede aslında Kayseri (Talas) başta olmak üzere Yozgat, Nevşehir, Niğde, Ankara ve çevre yerleşimlerde yürütülen American Board faaliyetleri ele alınıyor. Örgüt (yabancı ülkelerde görevli amerikalılar örgütü) 1810 yılında kuruluyor, dini bir sivil toplum olması münasebetiyle görünüşte siyasi bir nitelik taşımıyor ama din üzerinden gidilerek bütün dünyada Amerika’ya geniş bir kültürel, sosyal, ticari ve dolaylı olarak siyasi etki alanı yaratıyordu.
Bu bölgede etkili olabilmek için de eğitim, sağlık, okul açma, dil öğrenme ve yerel halkla yakın ilişkiler kurma gibi yöntemlere başvurmuşlardır. Özellikle okullar, bu faaliyetlerin merkezinde yer almış. Erkek ve kız çocuklar için açılan okullar, bir yandan modern eğitim verme iddiası taşırken diğer yandan misyonerlik faaliyetlerinin yayılması için önemli bir araç haline gelmiş. Özellikle kızların eğitimine daha çok önem verilip özel okullar açılması çok dikkat çekici, etkisini mezun olup bir çok bölgeye gönderilen işine sadık kadın misyonerlerden anlıyoruz.
Kitapta, tam da
Kapadokya’daki Amerikalı Misyonerlerin Bilinmeyen TarihiWilson Amos Farnsworth · Yapı Kredi Yayınları · 20187 okunma
Güzel bir bilimkurgu kitabı başı biraz tutuk başlıyor.Okudukça açılıyor sonlarına doğru çok keyif aldım. Karakteri güzel yazılan kitapları seviyorsanız çok seversiniz.Karakterler çok kendine has bayıldım. Miller karakteri olsun Holden olsun hatta Fred Johnson ve Amos..Seri ilerledikçe daha derinleştikçe daha da seveceğime eminim.Politik olaylar seri ilerledikçe derinleşicek gibi fitilini ateşlediler bakalım okuyup görelim.Çok önceden almıştım bayadır kitaplığımda duruyordu okumadığıma üzüldüm daha önce bir yandan da okucak bir seri bulduğum için mutluyum
Reklam
Her Ülkeden Bir Kitap - İsrail
İsrailli yazar Amos Oz, İsrail-Filistin gerilimine iki devletli çözümün ilk savunucularından biridir.
İsrail-Filistin meselesini daha iyi anlayabilmek için çeşitli araştırmalar yapıyor, aynı zamanda her iki taraftan yazarların romanlarını okumaya çalışıyorum. Ancak tüm bu çabalara rağmen net bir sonuca ulaşamadım; hatta kafamın daha da karıştığını söyleyebilirim.
Romanı, 12 yaşındaki Profi’nin gözünden okuyoruz. Hikâye, 1947 yılında İngiliz yönetimindeki Kudüs’te geçiyor. Sokağa çıkma yasakları vardır ve sokaklarda İngiliz askerleri devriye gezmektedir. Profi ve arkadaşları da çocuk akıllarıyla kurdukları gizli çeteleri aracılığıyla İngilizlere karşı mücadele etmeye çalışırlar.
Kitap bittiğinde kendimi şu soruyu düşünürken buldum: “Zulüm gören bir halk nasıl olur da zamanla zalime dönüşebilir?” Romanın 1995 yılında yazılmış olduğunu da belirtmek gerekir. Yazar, İsrail-Filistin barışı için çaba göstermiş biri olmasına rağmen, bu eserde Yahudilerin yaşadığı acılar ve zorluklar ön planda tutulmuş.
Romanın anlattığı dönem (1947-1948) açısından bu yaklaşımı anlaşılır bulsam da, eserin yazıldığı tarih olan 1995’i düşündüğümde başka hiçbir boyuta değinmemesi beni kitaptan bir miktar uzaklaştırdı.
A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
Bir insan, kurduğu dünyayı korumak için ne kadarını görmezden gelebilir? Ya ihanet en yakınınızdan gelmişse? Bu hikaye çok tanıdık ama çok şaşırtıcı bir hikaye.. İnsanın yaptığı anlık bir hata, gerçekten bir anda mı gelişir yoksa yıllarca içine atılanlar sonucu mu patlar?
30 yılı aşkın süredir dost olan Amos ve Emerson'ın dostluğu ortaya çıkan bir sırla sarsılır. Spoiler vermemek adına detaya girmek istemiyorum. Ama okuduğumuz hikaye bir ihanetin sarsıcılığından çok alışılmış bir düzeni sürdürme ikilemini öne çıkarıyor. Özellikle hikayedeki annelerin tepkileri, insanı ebeveynlik konusunda çok sorgulatıyor.
İlk defa Hal Ebbott okudum, metinle ilgili hem çok iyi yorumlar hem de çok yargılayıcı yorumlar vardı. Ben iyi bir metin olduğunu düşünenlerdenim. Metinde çok fazla benzetme kullanılmış, bu biraz yorucu olabilse de genel olarak güzel bir metindi. Yazarın kalemine sağlık.
Emerson ve Amos üniversitede tanıştılar ve o zamandan beri çok derin bağlara sahip bir arkadaşlıkları var.Emerson’ın 52. yaş günü için onlara gidiyorlar.Emerson, karısı Retsy, kızları Sophie.Amos, karısı Claire ve kızları Anna.
Her şey güzel başlıyor ama her birinin içinde yılardır bastırdıkları öfkeler, kıskançlıklar mevcut.Bu sefer ki bir araya gelme buluşmasında ise bir taciz olayı yaşanıyor ve iki aile arasındaki öfke bu sefer bastırılmıyor.Yıllarca çok iyi geçinmiş ve artık kardeş olmuş iki adam ve aileleri.Çok güzel giden bu birlik ve beraberlik büyük bir tehdit altında.
“Nefret, dostluk gibi görünebilir miydi?”
İlk başta roman çok başkaydı, sonrasında olayın içine taciz girince başka bir şeye evrildi gibi hissettim.İşleniş tarzı da biraz saçma geldi ne yazık ki, yani çok gereksiz uzatılmış yerler vardı.Özellikle karakterlerin kendi kafa sesleriydi bu uzatılan kısımlar.Kısacası bana pek hitap etmedi, sevmedim, nefret de etmedim ama okunmasa da olur, bence tabi çünkü beğenenler de var, okuyun görün.
Reklam
Reklam