İnsan, eşrefi mahlukattır. Yaratılış itibariyle değerlidir. Değerli yaratılmıştır. Unutulan bu hakikat insanın, kendi değerini fıtratına muhâlif fiil ve davranışlarda aramasına sebep olur. Bu durumun görüldüğü yerlerden biri, teşhir ve mahremiyet dengesidir. İnsan kendini değerli, mutlu, popüler vs. hissetmek adına eşrefi mahlûkat olmak özelliğinden taviz verir, kendini değerli kılmak hayaliyle ilerlerken kendi değerini düşürdüğünü fark etmez. Kendini bir nesne, bir meta hâline getirir. Hâlbuki insan, sınırlarını bilip muhafaza ettiği müddetçe değerlidir.