Biliyorsunuz, özsaygım pek yok. Sanırım bu yüzden başkalarının gözüne nasıl göründüğümü bu kadar umursuyorum. Bu çok utanç verici ama nasıl göründüğümü obsesif derecede önemsiyorum. Yüzümden nefret ediyorum.
Kendimin hep mutsuz olduğunu düşünürüm ve bunun bir çeşit kendime acıma olduğunu biliyorum, ancak bugün kendimi telkin etmek istiyorum. Daima kendi eleştirilerimin hedefi oldum, canım yansa bile yandığını söylemem, aklım ve bedenim bana farklı yollardan bağırmadığı sürece bir şeylerin ters gittiğini kabul etmem ve canımın yanmasının sebebinin zaten kendim olduğunu düşünürüm.
Kendinizi bir köşeye sıkıştırmışsınız ve siyah ile beyaz arasında bir seçime zorluyorsunuz. Birisiyle görüşüp görüşmemek, o kişiyle yakın arkadaş olmak ya da bir daha o kişiyle konuşmamak arasında bir seçim. Karşınızdakine ya parlıyorsunuz ya da onu sineye çekiyorsunuz. Elinizdeki tek seçenek evet ya da hayır, bir orta yolunuz yok.