zehra
@aswnive
☆
Şu anda okuduğu kitap
Ne söylersem söyleyeyim arkamdan beni kötülemeyecek bir arkadaş olmanı sevdim, kalbimden geçen her şeyi sana anlatabilmeyi sevdim. Mutlu olduğumda içtenlikle benimle birlikte sevinmeni, yanlış bir şey yaptığımda bana hayal kırıklığı dolu gözlerle bakmamanı sevdim. Beni olduğum halimle kabul ettiğin için sevdim.
Reklam
"Söylesene senin için neyim ben? En iyi arkadaşındım hani? En iyi arkadaş dediğin, sadece ihtiyacın olduğunda selam çaktığın biri mi sanıyorsun? Bu aralar benim ne kadar zorlandığımdan haberin var mı senin? Nasıl hissettiğim, ne gibi endişelerim olduğu zerre umurunda değil"
Ağzında gümüş kaşıkla doğup rahatça hayatın tadını çıkaran, hep o taşsız yollardan ilerlemiş okul arkadaşları gibi değildi. Her içtiğinde etrafa şiddet savuran babasından ve yaşam şevkini yitiren annesinden uzaklaşmak için gayret göstermek zorundaydı. Yoksulluk denen çamur batağından çıkabilmek uğruna var gücüyle ne kadar da mücadele etmesi gerekmişti! Bir an bile rahat bir uyku çekmişliği yoktu.
Hissiz olmayı dilediğim, hiçbir şey hissetmek istemediğim günler oluyor. Basit ve soğuk ve tamamen hissiz olmak istiyorum. Empatinin hayatımda büyük bir yeri var ve etkisi uzun sürebiliyor. Televizyonda bir dizi ya da film izliyor, bir şarkı dinliyor ya da bir fotoğrafa bakıyor, başkasının hikâyesini kendiminkiymiş gibi dinliyorken kalbim sıkışıp moralim bozulabiliyor. Bağlam olmadan bir nokta gibi beni delip geçebiliyorlar, bu artık son derece alışık olduğum ama bıktığım bir his.
O yüzden bunca zaman kendimi güvende tutmak için etrafıma duvarlar ördüm. Kendime bir sığınak inşa ettiğimi sanmıştım ama kendimi bir hapse kapamışım meğer (her ne kadar bu benzetmeyi kullanmaktan nefret etsem de). Daha mutlu olacağımı düşünmüştüm ama öyle olmadı.
Reklam