Kendimde hatayı arıyorum…
Benmi yetersizim?
Yoksa hayat mı acımasız…
Bu kadar yorgunluk beni öldürüyor bitiriyor…
Kendimi motıve etmeye çalıştıkça her defasında darbe yemek…
Her düştükçe kendimi tek başıma kaldırabilmek güçlü durabılmek…
Gülümseye çalışmak o acı tebessümün kımsenın anlamaması…
Ama sen kendin biliyorsun yaşadıklarını,ne zorluklar çektıgını…
Bu zamana kadar yalnız başına her zorluğu aşmaya çalıştın…
Biliyorum bu senin için çok zordu belkide hala zorlukların üstesinden gelmeye çalışıyorsun,kımse farkında degıl…
Çekiliyorsun daha çok yalnız kalmayı tercih edıyorsun..
Bu kendine yaptığın kötülük mü iyilik mi sende bilmiyorsun…
Belkide anlatmaya,dertlerini açmaya ihtiyacın var…
Anlatsan karşındaki destek olmak yerine geçiştirir mi korkusu da var…
Çünkü herkesin yaşadıkları kendinedir…
Kendini suçlama seni böyle yapan insanlardı…
O yüzden kendin savaş,başar…
Bu yalnızlık dıye adlandırdığın belkide mutlulugundur…