Sev kardeşim...
Kaybetsen de sev
Dillere düşüp rezil olsan da sev. Kalbini sıradan bir et parçası olarak götürme öteki dünyaya.
De ki onlara...
Ben boşuna yaşamadım.
Sevmeyi öğrendim ve hiç unutmadım...!
Ataol BEHRAMOĞLU
Yaşadıklarımdan öğrendiğim
bir şey var:
Yaşadın mı büyük
yaşayacaksın..
Irmaklara, göğe, bütün evrene
karışırcasına..
Çünkü ömür dediğimiz şey,
hayata sunulmuş bir armağandır..
Ve hayat, sunulmuş
bir armağandır insana...
-Ataol Behramoğlu
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider
Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
Solarken albümlerde çocuklar ve askerler
Yüzün bir kır çiçeği gibi usulca söner
Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir
Yan yana uzanırdık ve ıslaktı çimenler
Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!
Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı
Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler
Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider
Bu Aşk Burada Biter/ Ataol Beharmoğlu
Değişir yönü rüzgarın
Solar ansızın yapraklar;
Şaşırır yolunu denizde gemi
Boşuna bir liman arar;
hiç bir kelebek
Tek başına yaşamaz sevdasını,
Severken hiç bir böcek
Hiç bir kuş yalnız değildir;
Ölümdür yaşanan tek başına,
Aşk, iki kişiliktir…
Ataol Behramoğlu.