Hayat bazı zamanlarda çok monotonlaşıyor, çekilmez bir hal alıyor. Her şey insanın üstüne üstüne geliyor. Tutunacak bir dal arıyor insan. Başkalarına tutunmak bazen iyi gelse de utanıyor hep onlardan bir el beklemeye veya onlar beklemiyorlar her zaman tutmak için. Böyle zamanlarda iyi ki var kitaplar. Onlarla konuşmak hele de samimiyetle konuşmuşsa yazar, seni anlıyor, kendisinde seni sana anlatıyorsa... Edebiyat yapmışım gibi oldu ama o kadar arkasındayım ki şu cümlelerin.
Kimi zaman şükrediyor insan olsun diye başkaları nelerle uğraşıyor, ağlayamıyor insan dertleri küçülüyor gözünde. İşte tam da o zaman kitapta bir cümleyle yazar öyle bir betimliyor ki insanın içinden geçen her şeyi, evet diyor insan. Bunu yaşayan tek ben değilim. Başkaları da yaşamış, yaşıyor. Rahatlıyor insan. Kayboluyor kitapta.
İyi ki var kitaplar. İyi ki var güzel yazarlar.