Bir hayvanı öldürdüğünde içinden şunları geçir:
'Seni kesip öldürten güç, günü gelince beni de öldürecek ve ben de senin gibi tükeneceğim.'
Çünkü seni benim ölümcül ellerime gönderen kanun, beni de daha güçlü bir ele teslim edecek.
Sense kendini gerçek verici sanıyorsun. Oysa bir tanıktan öte bir şey değilsin.
Ve ey siz alıcılar -ki hepiniz öylesiniz- kendinizi hiçbir zaman minnet yükü altına sokmayın.
Olur da bir şeylere muhtaç duruma düşerim düşüncesi korkusu, gerçekte muhtaç durumda oluşun ta kendisi değil midir?
Su kaynaklarımız doluyken, susuz kalırsam diye korkulara kapılmak en giderilmeyecek susuzluk değil de nedir?