Nefsin (nefs-i emmarenin) en önemli özelliği insanı daima kötüye, fenaya ve çirkine sevk etmesidir. Nefsin deve kuşuna benzemesi şöyle anlatılmaktadır.
Devekuşuna demişler: Kanatların var, uç, O da kanatlarını kısmış, uçmamış. Ben deveyim demiş. Fakat avcının tuzağına düşmüş. Avcı beni görmesin diye, başını kuma sokmuş. Hâlbuki koca gövdesini dışarıda bırakmış, avcıya hedef etmiş. Sonra ona demişler: Mâdem deveyim diyorsun, yük götür. O zaman derhâl kanatlarını açmış. Ben kuşum demiş, yükün zahmetinden kurtulmuş. Fakat hâmîsiz, yemsiz olarak avcıların hücûmuna hedef olmuş..
İşte nefis de devekuşu gibi her daim mesuliyetten kurtulmaya çalışır. Her zaman kulluktan, ibadetten kaçma yollarını arar.