İşte o yerinden kalkıp aç karnına bakmadan kararlılıkla iyiliğe atılan adımlar var ya, yıllardır yeri geldikçe hep gözümün önüne gelir. "Bana ne" demedi "benim derdim bana yetiyor" demedi. "Şu kızlara yardım etsem 3 5 kuruş alır mıyım" diye düşünmedi. Gayet doğal bir iş olarak gördü yaptığını. Birine iyilik etmek için önce kendisinin iyi durumda olması gerektiğini düşünmedi. Sonra ne oldu, hepiniz biliyorsunuz. O sonu düşündükçe kendime şunu hatırlatır dururum. Yüce Mevla bazen sana göndereceği iyiliği başkalarına yapacağın iyiliğin arkasına saklar. Ama sen yine de bunu dahi aklına getirmeden yap yapacağını.