içimde her şey değişiyordu ama paradoksal olarak, senden uzaklaştığım için, hayatımda giderek daha fazla var oluyordun.
negatif bir varlığa dönüşüyordun.
hani koltuğun ucuna oturursun her an kalkacak gibi, arkana yaslanıp rahat ettirmezsin ya kendini. aynen öyle, her seferinde yeni bir hayatın ucuna oturdum ben de. her an çekip gidecek gibi. gibisi fazla, aslında hep biliyordum sanki zaten bir gün çekip gideceğimi.