İnsan insanın zehrini alır. Ama onu zehirliyenlerde insandı; başka insanlardı soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki doğru olan şuydu: seven insanlar birbirlerinin zehrini alır, birbirlerine şifa olur, birbirini kurtarır.
“Yüce Allah şöyle buyurur: ‘Ben bir kulumda iki korkuyu ve iki emniyeti bir arada bulundurmam. Dünyada benden korkanı ahirette emniyette bırakırım, dünyada kendini emniyette göreni ise ahirette korku içinde bırakırım.”