"Dışınızdaki seslerin yüksekliğinin içinizdeki sesi bastırmasına İzin vermeyin" diyordu Steve Jobs. Dışımızdaki sesler bağırırken iç sesimiz nahiftir, sadece fısıldar. Ona kulak kesilmemiz gerekir.
Bunu okuyunca düşündüm: kendimizi bir başkasına anlatmak ne kadar mümkün? Anlattığımızın ne kadarı bizi, ne kadarı hayalimizdeki bizi, ne kadarı hatıramızdaki bizi yansıtıyor? Üstelik ''ben'' dediğimiz, yaşla da birlikte değişen, akışkan bir hal değil mi?