Ah, Leyla...
Benim kanadı kırık kızım.
Henüz gülmeyi öğrenemeden,
Gömdüler seni mezara.
Oysa, örgüden bebek yapacaktık daha.
Ah, Leyla...
Benim güzel gözlü kızım.
Kücücüktün sen daha,
Ufacık bedenin
Karışırken toprağa..
Ah, Leyla...
Çığlık attın, yakardın.
"Amca," dedin
"N'olursun yapma."
Duymadı,
Duymadı senin,
Bir devri yasa boğan haykırışlarını.
Duymadı senin,
Acı dolu feryatlarını.
Kapadı ağzını,
Ve dedi ki:
"İstediğin kadar bağır."
ekledi:
"Nasıl olsa, burada ikimizden başka kimseler yok."
Ağladın,
Ama o duymadı
Çünkü katil adamlar hep sağırdı kurbanlarına.
Ah, Leyla...
Leyla, Leylara...
Uçkuruna sahip çıkamayan,