Ruhum bir denizanası gibi suyun içinde süzülüyordu.Böyle hissettiğimde dünya yaşamak için kolay bir yer hâline geliyordu.Sezgilerini kapattığın odanın kilidini açıyor,kalbinin bariyerlerini kaldırıyordun.Öyle ya da böyle suyun içinde suyla bütünleşiyordun.Onunla süzülüp giderken varoluş acısı çekmiyordun.
İçimdeki kıpırdanışları dinliyorum.Bir şeylere açılmak, bir yerlere koşmak, dünyayı kavramak istiyorum.Dünyanın bize yaşatılandan, öğretilenden daha başka olduğunu seziyorum.
Günlerden bir gün, hayatın zaten bunlardan başka bir şey olmadığını, tasalanmanın gereksiz olduğunu, hiçbir şeyin değişmeyeceğini anlayacağım.Ve kabulleneceğim.