İstanbul'da geçen her saat, Sabahaddin Eyüboğlu'ndan dinlediğim eski ilâhinin güftesine benzer:
Gülden kurulmuş bir pazar
Gül alırlar, gül satarlar... güldür gül.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aydınlığı, vuzuhu herkes gibi severim; hayatı yapan şüphesiz ki onlardır. Fakat hakikî rüyası olan her şeyde karanlığın bir hissesi vardır. Gölgesini aydınlıkta bile yanısıra gezdiren insanoğlunun yan tarafını karanlık, esrarengiz gayrişuur yapan asıl hazine, bizi kâinat dediğimiz büyük manzumeye ithal eden bağların mecmuası karışık ve mufassal benliğimiz onda saklıdır.
Namık Kemal İntibah'ta Ali Bey'in aşk sergüzeştine girizgâh yaparken "Geldi sabâh-ı rûz-i cevânîye infilâk / Eyyâm-ı fitne erdi belâlar mübareki" (Gençlik gününün şafağı çatladı. Böylece karışıklık günleri de erişti. Belâlar mübarek olsun) beytini epigram olarak bahsin başına koyar: Belâlar mübârekî. Hoş geldin hüzün de diyebiliriz. İnsanı olgunlaştıran felaketlerin, acıların başladığını daha güzel anlatmak başka nasıl kabil olabilirdi? Pek az mısra bu iki kelime kadar, ıstırabın acı lezzetini bu derece bir sehl-i mümteni ile söyleyebilmiştir.
Aslında hissî mizaçta yaratıldığının kendisi de farkında olan Tanpınar'ın Antalya yılları, galiba hayatının da en bahtiyar çağı olmuştur. Ömrünün muhtemelen son aylarında Antalyalı genç kızdan gelen mektuba o kadar duygu ve fikir yoğunluğuyla cevap verme tehalükünü başka nasıl izah edebiliriz? O kadar dâüssıla yüklü cevabı?
"Ablam birçare, sadece babasının kızı, sade, temiz, fedakâr, her şeye razı. Razı ve tahammülsüz. Gülmemiş, gülmeyen insan kendine ait hiçbir saadet ve tatmin payı yok"