Cemil şimdi bu zayıf vücudu kollarıyla sıkıyor, onu alıp götürmek isteyen şeyden koparıp kurtarmak istiyordu . Fakat kollarının arasında bu vücuttan uzun bir râşe ile bir şey akıyor, bir şey çekiliyor gibiydi; tekrar gözlerini İkbal'in gözlerine dikti , " İkbal!.." dedi . Şimdi bu gözler onun bu feryadına karşı sâkit kaldı; hala ona bakıyordu fakat artık onlarda bir şey noksan idi ...
" Duygularım hep ölçüsüzlük sınırında oldu ve bunu itiraf etmekten çekinmiyorum çünkü kendi deneyimlerimden öğrendiğim kadarıyla, büyük ve etkileyici işler yapan tüm önemli adamlar , toplum tarafından sarhoş ya da deli olarak yaftalanmıştır."