Ne denli dolu, ne denli değişken bir yaşam sürersek sürelim, yeniden yaptıklarımız ilk kez yaptıklarımızdan, yeniden söylediklerimiz ilk kez söylediklerimizden kat kat fazladır her zaman. Üstelik, yalnızca toplum değil, doğa da buna zorlar bizi, yaşamımızı başsız sonsuz bir yineleme dizisine dönüştürür.
Sadakat korkunç bir bencillik ve aynı zamanda insan hayatındaki çoğu menfaat gibi kibirli bir şey değil mi? Sadakat beklerken, ötekinin mutluluğunu istiyor muyuz?