Ayça Eker
@aycaeker
Öğr.
Mersin| born in summer’24
Merhamet zulmün merhemi olamaz.
Merhamet istemiyorum, hiç kimsenin acımasına ihtiyacım yok, merhamet de zulmün bir parçası; ne bana acıyın ne de çocuğuma. Merhamet zulmün merhemi olamaz.
Reklam
İbn Haldun ne kadar haklıymış diye düşündüm, coğrafya kaderdir derken ne kadar haklıymış. Amerika’da doğanlar, mutlu ve zengin bir hayat sürerken bizim kaderimize Fuat Amca’nın anlattığı harese düşmüş, diken yedikçe kanayan, kanadıkça yemeye devam eden, kendi kanında boğulan develer gibiyiz.
İstanbul’un keşmekeşi içinde, her gün şiddet haberleri içine gömülerek, bencil ve sert bir kadına nafaka ödeyerek (Bu arada yıllık zammı verecekler mi acaba? Bazen patronlar bu yıl iyi geçmedi diye vermiyor çünkü isteyen çekip gitsin diyorlar ama bu işsizlikte nereye gideceksin!), bomba patlar diye Avm’lere girmekten korkarak, sinemaya bile gitmeye çekinerek, yaşanan bir hayata hayat demek mümkün mü?
Bu dünya bir penceredir Her gelen baktı geçti
Dünyanın gelmiş geçmiş bütün filozoflarına, bütün şairlerine, bütün yalvaçlarına, bütün ermişlerine kızıyorum, onca kitap niye yazıldı diye düşünüyorum, ne gereği vardı, o kitaplıklar, o konferanslar, o toplantılar; o kendini matah bir şey zanneden politikacılar, benim gibi gazeteciler, dünyayı kurtaracakmış gibi ciddi yüz ifadeleriyle ekrana çıkan çok bilmişler, üniversiteler, ben var ya ben diyenler, hepimizi toplasalar bir incir çekirdeğini doldurmayız diye düşünüyorum. Hele o zenginler, hele o paraya, kata, yata tapanlar, hele o gösteriş, düşkünleri. Hepsini o süslü saatleriyle, pırlanta yüzükleriyle, limuzinleriyle birlikte, gömmeli diye düşünüyorum, aman ayrılmasınlar onlardan.
Huzursuzluk
Huzursuzdum, İstanbul’daki huzursuzluğumdan farklı bir şeydi bu ancak yine de huzursuzluktu. Tam tersi sanılır ama zaten hayatta normal olan huzursuzluk durumudur, huzur ise çok ender yakalanan geçici anlardır olsa olsa.
Reklam