Dmitriç insanlar hakkında yargıda bulunurken farklı renkleri gözetmeden sadece siyah ve beyaz gibi kesin renkler kullanırdı. Ona göre insanlık namuslular ve namussuzlar olmak üzere ikiye ayrılıyordu; ikisinin arası yoktu. Kadınlardan ve aşktan daima tutkuyla, heyecanla bahsederdi; ancak bir kez bile aşık olmamıştı.
Yazık ömrüm gurbetlerde geçirdim
Arzuhalim bildiren yok, bilen yok
İmkan fırsat elde iken kaçırdım
Garip kaldım güldüren yok, gülen yok
Elimden uçurdum nazlı sunamı
Terkeyledim ben atamı anamı
Döve döve mosmor ettim sinemi
Hançer alıp yardıran yok, yaran yok
Bir haber alamadım gözü eladan
Bu yüzden kurtulmam ben bu beladan
Nice zaman haber gelmez sıladan
Hiçbir haber getiren yok, gelen yok
Suyu seli geldi mola dağların
Açıldı mı mor sümbülü bağların
Ben Kerem’im ah çekerim ağlarım
Gözyaşımı sildiren yok, silen yok