#okudumbitti "Bir çocuğa şefkat ve hoşgörü ile yaklaşıldığında,onun ayçiçeği gibi güneşe yöneleceğinin bilincindeydi."
"Her annenin hayalidir,çocuğunun başarılı olması iyi bir eğitim alıp kendi ayaklarının üzerinde durması, meslek sahibi olması ve uzun bir ömür sürmesi...Ancak özel gereksinimli çocukların annelerinin hayalleri biraz daha farklıdır. Onların en büyük dileği çocuklarının kendi ihtiyaçlarını karşılayabilmesi, kendilerinden sonra da hayata tutunmayı başarabilmesidir.Bir gün böyle bir çocuğun annesi bana alçak sesle şunu söyledi:" Kim çocuğu tarafından gömülmek istemez ki hocam? Ama bizim korkumuz tam da orada gizli, bizden sonra ne olacak?"
Merhaba kitap dostlarım.Bugün size özel gereksinimli yavrularımızın iç dünyalarını ve ailelerini daha iyi anlamamızı sağlayan bir kitapla geldim. @scalakitapci tarafından yayımlanan 
Nebat Bukrek hocamın kaleme aldığı eser, özellikle eğitimcilerin, alanı çocukla ilgili olan tüm mesleklerin okuması gereken bir kitap.
Toplumda özel gereksinimli çocuklar maalesef daha fazla zorbalıkla karşılaşıyor,dışlanma, ötekileştirme de çok yaygın. İnsanların empatisi resmen bu durumlarda kapanıyor.Oysaki o çocuklarımızı da ailelerini de anlamaya çalışmak onların iç dünyalarında kopan fırtınaları dindirmeye yardımcı olmak gerekir.
Kitap,öğretmen olan Pınar'ın çocukluğu ile başlıyor.Pınar sessiz, kendini ifade etmekte zorlanan bir çocuk.Öğretmeni ise sabırsız, öğrencisinin durumunu anlamaktan yoksun.Pınar'a türlü eziyetler yapıyor, travma yaşatıyor adeta. Okurken böyle öğretmenler olabilir mi diye sorguladım.Çok acı bir durum,sonrasında Pınar çok iyi bir öğretmene denk geliyor ve öğretmeni onu anlıyor onunla iletişim kurabiliyor.Pınar korkmadan kendini ifade etmeyi öğreniyor.Sonrasında aradan geçen yıllar Pınar'ın büyüyüp öğretmen
Nebat Bukrek hocamın kaleme aldığı eser, özellikle eğitimcilerin, alanı çocukla ilgili olan tüm mesleklerin okuması gereken bir kitap.
Toplumda özel gereksinimli çocuklar maalesef daha fazla zorbalıkla karşılaşıyor,dışlanma, ötekileştirme de çok yaygın. İnsanların empatisi resmen bu durumlarda kapanıyor.Oysaki o çocuklarımızı da ailelerini de anlamaya çalışmak onların iç dünyalarında kopan fırtınaları dindirmeye yardımcı olmak gerekir.
Kitap,öğretmen olan Pınar'ın çocukluğu ile başlıyor.Pınar sessiz, kendini ifade etmekte zorlanan bir çocuk.Öğretmeni ise sabırsız, öğrencisinin durumunu anlamaktan yoksun.Pınar'a türlü eziyetler yapıyor, travma yaşatıyor adeta. Okurken böyle öğretmenler olabilir mi diye sorguladım.Çok acı bir durum,sonrasında Pınar çok iyi bir öğretmene denk geliyor ve öğretmeni onu anlıyor onunla iletişim kurabiliyor.Pınar korkmadan kendini ifade etmeyi öğreniyor.Sonrasında aradan geçen yıllar Pınar'ın büyüyüp öğretmen
Favorilerime girdi
Öncelikle beklentimi aşan bir kitap olduğunu belirteyim. Çok bir beklentiyle başlamadım kitaba çünkü adını bile en az duyduğum kitaptı seri içinde fakat gerçekten çok beğendim ve çok eğlendim, hatta okuması o kadar zevkli ve eğlenceliydi ki 1 günde bitti kitap ve kendi rekorumu kırdım.
Konusu aslında klişe mutlaka duymuşsunuzdur yer değiştiren ikizler fakat hikaye bununla sınırlı değil kardeşlerin kendilerini asıl ait oldukları yeri bulmaları konu.karakterlerin yaşadığı travmalar ve bunlarla birbirlerine bağlanmaları kendilerini mutlu etmeyi bilmeleri…
Okurken kendimi onların evine o kadar ait hissettim ki anlatmaya kelimelerim yetmez.
Sanki benimde ait olduğum yer orasıymış da kendimi orada daha mutlu hissedecekmişim
gibi…
Neyse asıl konuya dönelim ilk iki kitaptan daha iyiydi kesinlikle en azından sıkılmadan okudum çünkü diğer ikisini birer haftada bitirmiştim. Ve birazda sıkılarak okudum açıkçası. Yani ilk ikisinden sonra ilaç gibi geldi.
Son olarak eğer sizde eğlenceli, sıkılmadan okuyacağınız bir kitap arıyorsanız buyrunuz.
Reklam
Yarım bıraktım. Hatta daha ilk 100 sayfaya gelemedim bile. Genelde fantastik seven bir insanım, Nagi'nin kitaplarınıda çok severim. Ama Çiçek'in kaprıslerine dayanamadım. Kız o kadar umutsuz, negatif ve bencil ki. Çok gereksiz bir karakter. Sürekli sürekli yok bu iş, yok parası iyi vs. takılıyor. Tam okumadığım için karakter gelişimi var mı bilmiyorum. Ama ilerleyip Dolunay'ın geldiği kısmı biraz okudum. Mesela orası daha iç açıcıydı çünkü Dolunay cıvıl cıvıldı. Zengin olduğu için değil, Çiçek'in hiç sevmediği insanlara arkadaş olup onların hayatlarına dokunduğu için. Ve onlarla kardeş olduğu için. Doğukan ve Dolunay çifti kesinlikle favorim. Aasır'ı da çok seviyorum. Ayçiçeği karnavalını okumuştum zaten ve çok sevmiştim. Bu kitabında aslında Dolunay İstanbuldayken, Çiçek'in kıbrısta neler yaptığını okuyacağımı sanmıştım. Yanılmışım, diğer kitabın devamını anlatıyormuş. Gençlik serüveni aşırı sevdiğim bir seri değil maalesef. sadece ayçiçeği karnavalını seviyorum. Onun dışında Ayza hakkında yorum yapacak olursam çok basit geldi bana. Etkileyici bir tarafı yok gibiydi. Öyle yani.
Yorumum ️
kitabı çok beğendim
sonundan değil bittiğinden dolayı gözlerim doldu
simdi dolunayda acan çiçeği okumayi fok istiyorum çünkü cicegin hikayesini çok merak ediyorum
bu kitap vesilesiyle bilincim daha da açıldı desem sanırım doğru olur çünkü toplumda olan sınıf ayriliklarinin verdiği hissiyatı, ve hayatı çok güzel bir şekilde dile getirmiş bh kitapla sevgili yazarımız nagihannn kabalimmm
bu serinin 1.ve dolunayca açan çiçeği okumadım
dolunayda açan çiçegi kaybettim insAllah bulup okurum
kısaca bu kitabı çok beğendim
çok alışılmadık bı konusu var dolayısıyla okuyucuyu içine çekiyor
teşekkürler.
Bir kitabın sayfaları bazen yalnızca bir hikâye anlatmaz; insanın kalbine dokunan bir vicdan aynasına dönüşür.
Okurken hissettiğim şey, kelimelerin ötesinde bir sarsıntıydı. Çünkü kitap, toplumun görmezden geldiği çocukların sessiz çığlıklarını duyuruyor.
Nebat Bukrek dışlayanlara isim vermeyerek onları “isimsiz” bırakıyor.
Bu ironiyi okurken anladım ki, asıl kimliksizleşenler empatisini yitirenler.
Çocukları yok sayan sistem, aslında kendi insanlığını yok ediyor.
İşte bu yüzden, yalnızca bir kurgu değil; toplumsal bir yüzleşme okudum.
Pınar Öğretmen karakteri ise kitabın kalbi.
Çocukken yaşadığı zorlukları unutmayan, kendi yaralarından güç alan bir öğretmen…
Onun sabrı ve sevgisi, Umut’un enerjisini, Kasım’ın sessizliğini, Hasan’ın yükünü yeniden tanımlıyor.
Her birine “buradasın, değerlisin” diyerek ışık oluyor.
Kitabın kapağındaki tünel metaforu, tam da bu yüzden çok anlamlı: karanlığın karşısında tek bir ışık, tek bir vicdan.
Bu roman bana şunu hatırlattı.
Her çocuk bir ayçiçeği gibi, şefkatli bir güneşe dönük yaşamak ister. Onları “yaramaz”, “engelli” ya da “öğrenemez” diye etiketlemek, aslında toplumun kendi vicdanını karartmasıdır.
Oysa bir öğretmenin en büyük görevi, müfredat aktarmak değil; bir ruhu düştüğü yerden sevgiyle kaldırmaktır.
#isimsizler benim için bir kitap olmanın ötesindeydi.
Çocukların görünmez kılındığı bir dünyada, sevgiyle örülen köprülerin hiçbirini geride bırakmaması gerektiğini hatırlattı.
Ve ben diliyorum ki, yollarımız hep Pınar Öğretmen gibi ışık saçan insanlara denk gelsin; isimsizler ise karanlıkta kaybolsun.
Nebat Bukrek dışlayanlara isim vermeyerek onları “isimsiz” bırakıyor.
Bu ironiyi okurken anladım ki, asıl kimliksizleşenler empatisini yitirenler.
Çocukları yok sayan sistem, aslında kendi insanlığını yok ediyor.
İşte bu yüzden, yalnızca bir kurgu değil; toplumsal bir yüzleşme okudum.
Pınar Öğretmen karakteri ise kitabın kalbi.
Çocukken yaşadığı zorlukları unutmayan, kendi yaralarından güç alan bir öğretmen…
Onun sabrı ve sevgisi, Umut’un enerjisini, Kasım’ın sessizliğini, Hasan’ın yükünü yeniden tanımlıyor.
Her birine “buradasın, değerlisin” diyerek ışık oluyor.
Kitabın kapağındaki tünel metaforu, tam da bu yüzden çok anlamlı: karanlığın karşısında tek bir ışık, tek bir vicdan.
Bu roman bana şunu hatırlattı.
Her çocuk bir ayçiçeği gibi, şefkatli bir güneşe dönük yaşamak ister. Onları “yaramaz”, “engelli” ya da “öğrenemez” diye etiketlemek, aslında toplumun kendi vicdanını karartmasıdır.
Oysa bir öğretmenin en büyük görevi, müfredat aktarmak değil; bir ruhu düştüğü yerden sevgiyle kaldırmaktır.
#isimsizler benim için bir kitap olmanın ötesindeydi.
Çocukların görünmez kılındığı bir dünyada, sevgiyle örülen köprülerin hiçbirini geride bırakmaması gerektiğini hatırlattı.
Ve ben diliyorum ki, yollarımız hep Pınar Öğretmen gibi ışık saçan insanlara denk gelsin; isimsizler ise karanlıkta kaybolsun.
tam reading slumptan çıkartan bir kitaptı, buna ihtiyacım varmış elimden bırakamadım. evet klasik bir kurgusu var, ikiz kardeşlerden biri zengin diğeri fakir ve yer değiştiriyorlar ama sarıyor. bazı yerler bana abartılı geldi mesela metrobüs sahnesi veya paspas kısmı, mantıksızdı ama eğlenceliydi kafa yormadan okunabilecek bir kitap arıyorsanız kesinikle okuyun. ayrıca ben bazı yerlerde çok ağladım ve beni ağlatan kitapları ayrı bi seviyorum.
01.01i hiç sevmemiştim ve bundan beklentim yoktu ama bence ondan bin kat daha iyiydi, 03.03ü daha çok merak ediyorum, Çiçek'in hikayesini okumak ayrı bi güzel olacak.
Reklam
Reklam