Ayçiçek
@ayciceki
Hayalleriyle yaşayan ve onlara ulaşmak için çabalayan bir yolcuyum. Kelimelerle konuşan, dünyayı gözlerinde arayan bir ruhum. Bazen bir çiçekte, bazen bir şiirde kendimi bulurum. Hem hayale hem gerçeğe yer var içimde.
15 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Elsa neredeyse sekiz yaşında ve farklı. Büyükannesi ise yetmiş sekize merdiven dayamış ve çılgın. Bu iki sıra dışı karakterin hikâyesi, tam da ruhunuza işleyen, sizi önce kahkahaya sonra gözyaşına boğan o türden.
Çılgın, deli, renkli bir büyükanne ile onun bilmiş, hayal gücü geniş ve farklı torunu arasındaki bağlara dayanan hikâyelere bayılırım. Çünkü bu tarz hikâyeler sadece eğlenceli değil, aynı zamanda kucaklayıcıdır; insanın içini ısıtan, yüreğine dokunan bir yanı vardır, ruhunuza sarılan türden kitaplardır. Büyükannem Size Özürlerini İletmemi İstedi de tam bu türden bir kitap. Kahkahalarla okuyacağımı sanmıştım — ve evet, gerçekten çok güldüm — ama beklemediğim kadar derin, sarsıcı, acıtan, şefkatli ve sevgi dolu hisler de yaşadım.
Backman’ın kalemiyle ilk tanışmam bu kitap sayesinde oldu ama kesinlikle son olmayacak. Kurgusu, karakter derinliği, dilindeki mizah ve duygusallık dengesi öylesine iyi kotarılmış ki kitaba hayran olmamak elde değil. Bazı bölümlerde hikâyenin o kadar içine girdim ki, kendimi Elsa’nın yanında olup onu teselli edemediğim ona sarılamadığım için suçlarken buldum.
Bu kitap artık sadece bir roman değil benim için; iç dünyamın bir köşesinde yer etmiş, yeri geldiğinde açıp rastgele bir sayfasını okuyacağım bir başucu kitabı.
Yedi yaşındaki-neredeyse sekiz-her çocuk bir süper kahramanı hak eder ve hayır farklı olmak kötü bir şey değildir. Bu işler böyledir.
Buna katılmayan varsa gitsin kafasına bir baktırsın.
Ve bilmelisiniz ki her masal mutlu sonla bitmez ama noel masalları farklıdır onlar bir masaldan daha fazlasıdır ve mutlu bitmelilerdir.
Reklam
Kitap okumayı bir alışkanlığa, sonra da hayatımın ayrılmaz bir parçasına dönüştürdüğümden beri birçok hikâyeye şahit oldum. Ama bazı kitaplar, sadece okuyup geçtiğin değil; düşündüğün, hissettiğin ve
Bu kitap hakkında ne söyleyeceğimden tam olarak emin değilim ama şunu baştan belirtmeliyim: maalesef bayılarak okuduğum bir kurgu olmadı. Aslında kötü bir hikâye değil. Okurken sıkmıyor, yavaş ilerlese de akıcı bir şekilde sürüp gidiyor. Anlatım dili oldukça başarılı, konular arası geçişler ve olayların bağlamı da özenle oluşturulmuş. Yani teknik açıdan güçlü bir kitap.
Ancak benim beklentimi karşılayamadı. Kitabı okumadan önce pek çok kişinin yorumunu görmüştüm, neredeyse herkes okuyucuyu ağlatacağından emin gibiydi. Bu yüzden büyük bir duygusal etki bekliyordum. Ama ne yalan söyleyeyim, ben bırakın ağlamayı, sürekli "Acaba kızın şizofren olduğunu ne zaman fark edecekler?" diye düşündüm. Hikâyeye duygusal olarak bağlanmakta zorlandım.
Yine de itiraf etmeliyim, Mika’nın Julie’ye, Sam’i kaybettikleri gibi onu da kaybettiğini sandığını söylediği sahnede gözlerim dolmadı değil. O an gerçekten etkileyiciydi.
Genel olarak, okuması kolay ve iyi kurgulanmış bir roman olmasına rağmen, benim için derin bir iz bırakmadı. Bence beklentimin çok yüksek olması ve kurguya adepte olup o küçük sihiri kabul edemememde kitapla aramdaki bağın oluşmamasını etkiledi.
Sizce bir kitapevi nasıl olmalı?
Bence mi? Huzurlu hissettirmeli tabiiki; ev gibi... Yabancılık hissetmemelisin içerisine girdiğinde. Sarıp sarmalamalı seni var olduğun gibi. İlk ayak bastığın senle
Kızını daha üç yaşındayken, etrafı köpeklerle çevrili bir arabanın içinde bırakmak zorunda kalan bir adamın hikâyesi bu.
Kalabalıkların sustuğu yerde, tek başına planlar kuran, zekâsını ve inancını
