Ayçiçek
@ayciceki
Hayalleriyle yaşayan ve onlara ulaşmak için çabalayan bir yolcuyum. Kelimelerle konuşan, dünyayı gözlerinde arayan bir ruhum. Bazen bir çiçekte, bazen bir şiirde kendimi bulurum. Hem hayale hem gerçeğe yer var içimde.
15 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Çünkü en iyiler hep farklıdır. Süper kahramanlara bakın mesela. Neticede süper güçler normal olsaydı herkeste olmaz mıydı?
Ama Elsa'yla büyükannesinin en sevdikleri krallık Micama çünkü oradaki en görkemli meslek masal anlatıcılığı. Micama'da geçer akçe hayal gücü. Almak istediğiniz şeyi parayla değil ancak iyi bir hikâye anlatarak alabilirsiniz. Kütüphanelere de kütüp hane değil "banka" deniyor ve her masal bir servet değerinde. Büyükanne her gece milyonlar harcıyor orada: Ejderhalar, troller, krallar, kraliçeler ve cadılarla ilgili masallarla. Tabii gölgelerle ilgili de. Çünkü bütün hayali dünyalarda korkunç düşmanlar olması gerekir ve Uyur Uyanıklar Diyarı'nın düşmanları da gölgelerdir. Zira gölgelerin derdi hayal gücünü öldürmektir. Gölgelerden bahsedeceksek Kurtyürek'i de mutlaka anmak gerekir. Bitmeyen Savaş'ta gölgeleri bozguna uğratanlardan biri de o. Elsa'nın hayatında duyduğu ilk ve en büyük süper kahraman.
Elsa neredeyse sekiz yaşında ve farklı. Büyükannesi ise yetmiş sekize merdiven dayamış ve çılgın. Bu iki sıra dışı karakterin hikâyesi, tam da ruhunuza işleyen, sizi önce kahkahaya sonra gözyaşına boğan o türden.
Çılgın, deli, renkli bir büyükanne ile onun bilmiş, hayal gücü geniş ve farklı torunu arasındaki bağlara dayanan hikâyelere bayılırım. Çünkü bu tarz hikâyeler sadece eğlenceli değil, aynı zamanda kucaklayıcıdır; insanın içini ısıtan, yüreğine dokunan bir yanı vardır, ruhunuza sarılan türden kitaplardır. Büyükannem Size Özürlerini İletmemi İstedi de tam bu türden bir kitap. Kahkahalarla okuyacağımı sanmıştım — ve evet, gerçekten çok güldüm — ama beklemediğim kadar derin, sarsıcı, acıtan, şefkatli ve sevgi dolu hisler de yaşadım.
Backman’ın kalemiyle ilk tanışmam bu kitap sayesinde oldu ama kesinlikle son olmayacak. Kurgusu, karakter derinliği, dilindeki mizah ve duygusallık dengesi öylesine iyi kotarılmış ki kitaba hayran olmamak elde değil. Bazı bölümlerde hikâyenin o kadar içine girdim ki, kendimi Elsa’nın yanında olup onu teselli edemediğim ona sarılamadığım için suçlarken buldum.
Bu kitap artık sadece bir roman değil benim için; iç dünyamın bir köşesinde yer etmiş, yeri geldiğinde açıp rastgele bir sayfasını okuyacağım bir başucu kitabı.
Yedi yaşındaki-neredeyse sekiz-her çocuk bir süper kahramanı hak eder ve hayır farklı olmak kötü bir şey değildir. Bu işler böyledir.
Buna katılmayan varsa gitsin kafasına bir baktırsın.
Ve bilmelisiniz ki her masal mutlu sonla bitmez ama noel masalları farklıdır onlar bir masaldan daha fazlasıdır ve mutlu bitmelilerdir.
Kitap okumayı bir alışkanlığa, sonra da hayatımın ayrılmaz bir parçasına dönüştürdüğümden beri birçok hikâyeye şahit oldum. Ama bazı kitaplar, sadece okuyup geçtiğin değil; düşündüğün, hissettiğin ve seninle birlikte büyüyen kitaplar oluyor. Gurur ve Önyargı da tam olarak böyle bir roman benim için.
Bu roman, ilk bakışta klasik bir aşk hikâyesi gibi görünse de, aslında satır aralarına gizlenmiş çok daha derin konular barındırıyor: Toplumun beklentileri, sınıf ayrımları, kadınların konumu, ön yargıların ve kibirin insan ilişkilerinde nasıl duvarlar ördüğü… Ve tüm bunların ortasında, zeki, inatçı ve bir o kadar da kalpten biri olan Elizabeth Bennet ile gururuna yenik düşen ama aslında içinde koca bir dünyayı saklayan Mr. Darcy var.
Austen, karakterlerini sadece birer figür olarak değil, sanki hayattaymış gibi incelikle kuruyor. Elizabeth’in kendine güveni, cesareti, söylenmeyeni sezme yeteneği, onu dönemindeki kadın karakterlerden ayrı bir yere koyuyor. Darcy ise ilk bakışta soğuk ve kibirli biri gibi görünse de zamanla onun iç dünyasını tanıdıkça, aslında gerçek bir dönüşümün ve içsel mücadelenin içinde olduğunu fark ediyoruz.
Kitabı bu kadar sevmemi sağlayan en büyük etken, karakterlerin gelişimiydi. Hiçbiri tek bir kalıba sıkışmış değil. Hepsi kendi kusurlarıyla, çelişkileriyle, hatalarıyla ve dönüşümleriyle öylesine gerçekti ki… Okurken onları gözümde canlandırmak bile gerekmedi çünkü zaten bir yerden tanıyor gibiydim. Belki içimizde bir Elizabeth, bir Darcy, bir Jane ya da bir Lydia hep vardı. Belki de bu yüzden her biri o kadar tanıdık geldi.
Özellikle Elizabeth ve Darcy’nin birbirlerine karşı önyargılarını zamanla fark etmeleri, değişmeleri, büyümeleri… Bu sadece bir aşk hikâyesi değil; insanın kendi iç yolculuğuna da bir ayna. Çünkü gurur ve önyargı sadece
