Ne çok şey sessizce
elimizden kaydı gitti.
Kapısı kilitlenmeyen evler,
akşam ezanıyla eve dönen çocuklar, bir tas çorbanın yettiği sofralar...
Bir selamın güven verdiği günleri kaybettik.
İnsanlar çoğaldı ama insanlık azaldı.
Kalabalıklar arttı, yalnızlık derinleşti.
Şimdi sokaklar gürültülü ama ruhlar sessiz.
Herkes konuşuyor, kimse dinlemiyor.
Herkes haklı, kimse suçunu kabul etmiyor.
Eskiden yaralar sarılırdı,
şimdi yaralayanlar el üstünde tutuluyor.
Zaman ilerledikçe,
güzellikler hep geride kalıyor.
Uğur Gökbulut