“Hayat, çok tuhaf. Doğumdan ölüme kadar hep seni şaşırtmak için akıyor sanki” dedi.
“Hayat, beni şaşırtmaktan ziyade kederlendiriyor. Dünyanın öbür ucunda birilerini de güldürüyordur mutlaka. Aksi halde ilahi denge bozulur. Biri ağlamalı ki diğeri gülebilsin. Tıpkı birinin doğabilmesi için bir başkasının ölüp gelene yer açması gibi” dedi Ayvaz.
Herkesin içinde sakladığı bir yarası var. Herkes bir yerlerden yaralanıyor. Ama bize düşen, o yaralardan güç bulmak. Belki de o yaralar bizi olduğumuz yere getiriyor, bizi biz yapıyor.”