Elif Gümüştaş
@aygn_elf
Ne tuhaftı, bu kadar yakında olmama rağmen daha önce hiç görmediğim sokaklar vardı. Şehir sanki kendini saklamıştı benden. Sokaklar tanıdıktı ama bir o kadar da yabancıydı.
Reklam
Hani Leo Tolstoy’un kitaplarından birinin girişinde meşhur bir sözü vardır ya; “Mutlu aileler birbirine benzerler, her mutsuz aileninse kendine özgü bir mutsuzluğu vardır…” diye. İşte o mutlu aileleri de mutsuz aileleri de hayatım boyunca çok merak etmişimdir. Aile olabilme kavramı bana çok uzakken bir de mutlu aile diye bir şey vardı hayallerime bile fazla gelen, kendime hiç yakıştıramadığım, o tablonun içine bir türlü kendimi koyamadığım.
Bir çocuğu ne zaman kaybedersin?
Malma İstasyonu; Harriet, Oskar ve Yana’nın iç içe geçen hikâyesiyle, parçalanmış bir ailenin izini sürüyor.
Anne, baba ve çocuk… Üç farklı yerden bakılan ama aynı acıya çıkan hayatlar. Okurken bir Harriet’e hak veriyorsun, bir Oskar’a. Bir yanın hepsinin yanında olmak istiyor.
Ve kitap boyunca tekrar tekrar aynı soruya dönüyorsun:
“Bir çocuğu ne zaman kaybedersiniz?”
Cevabı tek bir an değil. Gün be gün, sene be sene gerçekleşen bir kopuş bu. Küçük kırılmalar, fark edilmeyen mesafeler… Sonunda büyüyen bir uçurum.
Ve en acısı şu: Bu kayıp sadece birini değil, iki tarafı da eksiltiyor. Hem kaybeden için, hem kaybedilen için.
Bir çocuğu kaybettiğinizi ne zaman anlarsınız? Tek bir anda müteşekkil olamaz, bu küçük aşamalarla gerçekleşen bir şey. Tuhaf, küçük değişiklikler, farkına bile varılmayan detaylar. Fakat mutlaka bir başlangıç noktası olmalı, aniden sıçrayan bir mesafe. Aile ve çocuk arasında bir uçurum. Bu uçurum bir kez oluştu mu kopuş sadece devam eder.
Reklam