Elif Gümüştaş
@aygn_elf
Kadın omuz silkti. “Kitapları seviyorum.”
“Bir kitapta okuduğun en güzel cümle nedir?” diye sordu adam.
“Bazen…” Sonra düşünmek için durakladı, her kelimeyi doğru söylediğinden emin olmaya çalışıyordu. “Bazen yaşamadığım hayatların ağırlığı altında kemiklerimin çekildiğini hissediyorum.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Hayatta sadece bir kez,” dedi gecenin kararlığında yürürlerken, “sadece bir kez kendini göreceksin ve bu hayatının en mutlu ya da en acı anı olacak.”
Hayat bizden öncekilerin çıkardığı hırkadan başka bir şey değildi. Biz giyecektik, bizden sonrakiler giyecekti.
Bakalım...
Sakın üzülme.
Üzülme ve bil ki dünya dedigin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. Insan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark et-meyişidir. Ve işte tam da fark etmediğini fark ettiğin o nefti anda, âlemin ritmi bozulur, içi boşalır, bir güvercinin karda bıraktığı ayak izlerine dönersin. Sonra azıcık kar yağar, silinirsin. Böyledir.
Yani bütün uzun hikâyeler bu kadarcıktır aslında. Ne kadar uzun başlarsan başla, sonunda hep kısacık bitersin. Bir rüyadan öbürüne devrilirken birdenbire nefesin kesiliverir.
Ne bahçe kalır geriye ne çiçek ne de tohum. Bitersin.