Elif Gümüştaş
@aygn_elf
Ne garip, insan daima, yani kocaman hayat bile olsa, çocukluğunda gizli. Hatta belki çocukluğun tek bir anında. Bir kokuda, dokunuşta, sözde, tebessümde yahut gözyaşında. Çocukluk dediğimiz şey, kendi sırrında kırılmış bir ayna gibi, baktıkça batıyor insana.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazıları, başkalarının acısına uzaktan bakıp kederlenmekle iyi insan olunabileceğini sanıyor. Hatta sadece kendi iyiliğinin altını çizebilmek için üzüntüsünü ele güne duyurmaya çalışıyor. Oysa şunu iyice öğrendim ki, vicdandan en çok söz edenler, sadece başkalarının kurbanlarına üzülen katiller. Kabullenmek zor ama aslında, başkalarının acısına bakarken insanda kederden ziyade hodbin hisler uyanıyor.
İnsan birini özlemeyegörsün, özlenenin sureti inatçı bir hayalet gibi yakasına yapışıyor. Atılan her adımda, alınan her solukta sinsice kendisini hatırlatıyor. O zaman özlediğine dair tüm hatıraları bir bir temize çekiyor kişi ve en çok onların arasına yenilerini katamayacağına üzülüyor. Galiba hatıraları böylesine kederli yapan, onları çoğaltamayacağımızı bilmek…
İrlanda’nın sert kıyılarında, uçurumların kenarında bir ada…
Bir İngiliz ressam, bir Fransız dilbilimci Masson ve unutulacak bir umuda tutunan James…
Ve bir ada.
Ve patlamalar.
Audrey Magee’nin Koloni romanı, daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine çeken bir atmosfer kuruyor. Ressamın kendini kanıtlama çabası, dilbilimcinin yok olmaya yüz tutmuş bir dili kaydetme isteği ve adadaki insanların sessiz direnişi; hepsi ince ince birbirine bağlanıyor.
Roman sadece bir hikâye anlatmıyor; dil, kimlik, aidiyet ve sömürgecilik üzerine düşündüren katmanlı bir anlatı sunuyor. Arka planda hissedilen gerilim ve patlamalar, karakterlerin iç dünyasındaki kırılmalarla birleşince ortaya hem sert hem de dokunaklı bir metin çıkıyor.
Bir çırpıda okunacak kadar akıcı, ama bittikten sonra uzun süre zihinde kalacak kadar derin…
Kalbe dokunan, düşündüren ve iz bırakan bir roman. 
Koloni
Koloni
