ayhan tezcan
@ayhan71
kırıkkale doğumlu ,1976 kırıkkale Atlas kitabevinde çalıştım,1982 gölbaşı polis akademisinden trf polisi olarak Hatay,ağrı ve İstanbul iline tayin oldum ve 2002 yılında bu ilden emekli oldum, halen Fethiye'de ikamet ediyorum evli 3 çocuk ve 1 torunum var
emekli polis
lise
fethiye
kalecik. ankara
10 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
- Dolgu yapmanızı istiyorum. Şu metre kareye, ne kadar metre küplük hazır beton gerekiyorsa, akşam şu saatte getirin.
Bu konuşmaları duyan şoför patronu ile konuşmaktan vazgeçip geri dönmüştü. Tim telefonla şoförü arayıp, gelmesini söyler.
-Akşam bir davete katılacağım, alkol alabilirim sen götür
-Peki efendim
Aklından geçenleri düşünmemeye çalıştı şoför. Çünkü Tim uzun zamandır kendisi kullanıyordu arabayı, şoför istemiyordu.
Üstelik alkolde kullanmıyordu artık.
“Görev görevdir”
Akşam patronunu davete götüren şoför oradan ayrılmaması gerektiği halde, gidip gecenin sonuna doğru patronunu almaya gelmişti ve alkollu olmayan patronunu alarak, çiftliğe dönmüşler di. Patron evin önünde inmemişti, garaja kadar geldi, sığınağın ön tarafında, yerlere dökülmüş ıslak beton kırıntılarını görünce ayakkabısının burnu ile iterek sinirli bir şekilde
- Temizle şunları kurumasın deyip ayrıldı.
Fabie’nin kaldığı bölümün havalandırmasından çekilen hortumdan, etrafa saçılan betona bakan şoför, öylece donup kalmıştı.
okumadan bırakamayacaksınız !
- O halde bu gece gitmiyorum, hazırlığınızı yapın kızlar, birkaç gün sonra buradan bir gemi turuna çıkıyoruz. Sonrasını bana bırakın.
Maya çok rahatlamıştı, Esil bu durumdan çok memnun olmasa da kardeşi adına o da rahatlamıştı, ama bu “emrivaki “hiç hoşuna gitmemişti.
Onlardan ayrılıp odasına çıkmıştı Esil.
Annesinin resmini alıp yatağının üstüne atıvermişti kendini 109
Minnetin diyeti ağır oldu anne 111
Gözlerinden kulaklarına doğru akıyordu göz yaşları, kımıldamadan dakikalarca öyle kalmıştı.
“Hayal meyal hatırlıyorum anne, buraya ilk geldiğimizde aynı gözyaşlarını dökmüştün, benim uyuduğumu sanıyordun.” 113
