Herkesin sığınacak limanı oldum da bi kendime olamadım kaçan geldi sığındı saf sevgime kaçıp kaçıp geldiler hiç demedim neyden kaçıyor bağrıma bastım sonra kaldım gözyaşları ile bir başıma kalbimdeki bir ağrı ile boğazım düğüm düğüm sanki halatla sarmışlar nefes alamadım ben yinede güçlü durmak zorundayım dedim
Bende böyleyim işte içimdeki potansiyeli gerçekleştirmek için her şeyi yapıp tükenene kadar devam eden tükendikten sonra birden kendi kuytu köşesine çekilen kendi kabuğuna sinen üstümde tarifi olmayan bir ağırlık var huzursuzluk da denebilir tam tarifi yok ama içten içe tüketen bir duygu var üstümde sürekli dalıp gitmeme sebep olan sürekli yolu izlememe neden olan her şey iyiyken bile içeriden bir şeylerin kırıldığı bir duygu bu...