Anne, kapıyı açtığında burnuna gelen kakaolu kek, börek kokusudur. Mutfaktaki ses, evdeki müziktir. Seni gördüğü her an, eşsiz eseri izliyor gibi bakan sıcacık gözler, bitmek tükenmek bilmeyen sevgidir. Anne, varlığında bilinmeyen,yokluğunda boşluğu derinden hissedilendir. Telefondaki ses, tüm gece yüreği ağzında bekleyenindir.
Uzun süredir mutsuz olunca, artık bu normalin haline geliyor. İnsan mutluluktan rahatsız oluyor. Hep öyle olmaz mı? İyi giden şeylerin hemen ardından kötü bir şey olmaz mı?