Aylin Balboa'nın Bu Hikaye Senden Uzun Osman adlı eseri, yazarın kendine özgü samimi, naif ve bir o kadar da hüzünlü dilini yansıtan denemelerden oluşur. Balboa, gündelik yaşamın küçük detaylarını, hayal kırıklıklarını ve insanın kendine dair bitmek bilmeyen arayışlarını oldukça içten bir üslupla kaleme alır. Okuru yormayan ancak düşündüren, sanki yakın bir arkadaşıyla dertleşiyormuş hissi uyandıran bu kitap, yaşamın hüzünlü yanlarını kabullenerek yoluna devam etme üzerine dokunaklı bir anlatıdır.
Selammm
Bir çocuk okurken hem eğlenebilir hem de fark etmeden yeni şeyler öğrenebilir mi? İşte bu kitapla mümkün
Her şey küçük bir gizemle başlıyor ama sonrasında kendinizi Yerebatan Sarnıcı’nın serin koridorlarında, eski taşların arasında dolaşırken buluyorsunuz.Her yeni ipucu onları farklı bir keşfe götürürken, okur olarak biz de onların peşinden sürükleniyoruz.
Tarih, macera ve dostluk öyle güzel iç içe geçmiş ki hiçbir bölüm diğerinin önüne geçmiyor.
Doruk’un cesareti, Sena’nın dikkatli gözlemleri ve Ayaz’ın ekibe kattıkları da birbirini çok güzel tamamlıyor. Hiçbiri tek başına kahraman olmaya çalışmıyor; birlikte hareket etmeleri hikayeyi daha sıcak hissettiriyor. Yapay zeka dostumuz Lumo’yu ayrıca çok sevdim. Ama en sevdiğim karakter Aylin teyze oldu.
Merak etmeyi seven çocukların elinden kolay kolay bırakamayacağı türden bir kitap. Bir ipucunun peşinden koşarken dostluğun, cesaretin ve birlikte düşünmenin ne kadar önemli olduğunu da hissettiriyor. Verdiği mesajlar tam yerindeydi. Biz çok sevdik, siz de seversiniz umarım.
Zaman yolculuğuna hazır mısınız? Hazırsanız başlayalım o zaman
• Çizimlerinin güzelliğine de değinmeden geçmek istemiyorum. Çizimleri sayesinde okuduklarımızı gözümüzde canlandırmak, hayal etmek çok daha kolaydı. Sanki o anların içindeymişiz gibi.
Reklam
Aylin Balboa'dan okuduğum ikinci kitap.
Hüzünlendim, bazı hikayelerde de kahkaha attım. Genel olarak keyifliydi.
Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde yatan bir kadın'ın yazdığı anı hikâyeleri desem sanırım doğru tasfir etmiş olurum.
Favorilerimi de şöyle iliştireyim: Kutu, Meşe Palamutları, Kramp, Düğün, Kamyon, Tavan.
#haziran #hikaye #öykü #okudumbitti
Kitap Adı: Dört Duvar Beş Pencere
Yazar Adı: Cemil Kavukçu
Sayfa Sayısı: 120
Kitap Türü: Öykü / Hikaye
Buradaki yerel kütüphaneye yolum düşünce, daha önce okumadığım kitaplara göz gezdirmeye karar verdim. Derken iki kitaba takıldı gözüm: Biri bu kitap, diğeri ise bir sonraki sefere kalsın.
Daha önce hiçbir kitabını okumadığım Cemil Kavukçu'nun kalemiyle böylece ilk kez tanıştım. Yazıları bana oldukça yalın, içten ve samimi geldi. Okurken insanı hiç yormuyor, hikayeler akıp gidiyor. Sanki biri yanıma oturmuş da, o öyküleri bana anlatıyormuş gibi hissettim. Hikâyelerde abartıya yer yok, yaşanmış gibi, doğal ve sıcak.
Kitapta toplam 12 hikâye yer alıyor. İçlerinden en çok Dört Duvar Beş Pencere, Çizgi İçi ve Avludaki Tren dikkatimi çekti. Her biri kendine has bir atmosfer taşıyor. Özellikle karakterlerin duyguları, iç dünyaları öyle güzel yansıtılmış ki, kimi yerde durup düşündüğümü fark ettim.
Bu kadar spoiler yeter.
Kitaptan beni etkileyen bazı alıntılar ise şöyle:
-Biraz düşünün, biraz yorgundur ve kırgındır.
-Avlumuzdan bir tren geçmişti ama sen küçüktün.
-Yazmaya başladığım nereye gideceğini bilmediğim ve bir noktada tıkanan bir öykünün, beni tedirgin eden havasından kurtulmak için dolmuştaydım.
-Bütün umutlarını yitirmiş biri gibi oturuyordu; omuzları, dudakları, kasları, yüzündeki çizgiler… hepsi sarkmıştı.
-Kimseye etmem ben şikayet, ağlarım kendi halime.
-Hepimiz gülerken o başlıyordu ağlamaya. ‘Boşver’ dedikçe biz, o daha da çok ağlıyordu.
-Bu umutsuz yolu daha önce denemiştim.
-Ne yazık ki başka yollarda yürüyoruz, demiştim.
-Çünkü ikisinin de rengi siyah, dedim.
Bazen farklı yazarların kitaplarına şans vermek gerek.
Bu da benden olsun:
"Herkes kendi hikâyesinde ya var olur ya da yok olur. Var etmek zor gelince, yok olmak kaçınılmazdır." Aylin Özgür
Puan vermedi·129 syf.·
2026 2. kitabı
Kitabın sonuna kadar bir kadının iç döküşüne tanıklık ediyoruz . Osman’a söylemek isteyip de söyleyemediklerini, yazdığı mektuplara dökmüş. En güzel tarafı da buydu çünkü bu mektuplar aslında Osman’ın okuması için değil, kendi içini rahatlatmak için yazılmış :) Ayrılmakla ayrılamamak arasında kalmayı, kabullenmek isteyip kabullenememeyi, bazen öfkelenip bazen özlemeyi öyle doğal ve samimi anlatmış ki kitap bitmesin dedim :D Kitabın duygusal bir yanı var evet ama beni en çok yakalayan tarafı mizahı oldu. En kırgın yerlerini bile öyle tatlı, öyle kendine has bir dille anlatıyor ki birçok yerde gülümseyerek okudum :))) Sayfalar ilerledikçe bir ayrılıktan çok, bir kadının kendini yeniden buluşunu okuyoruz ve ben çok keyif alarak okudum.Uzun zamandır birinin iç sesini okumaktan bu kadar keyif almamıştım :D
Bu Hikaye Senden Uzun Osman kısa ama etkisi uzun sürecek kitaplardan biri oldu benim için.
Sabah başlayıp bir saatte bitirdim ama okurken kendimi hikayenin içinde, o ayrılığın ve yarım kalmış duyguların tam ortasında hissettim. Akıcı dili sayesinde sayfalar su gibi aktı, karakterlerin hisleri ise oldukça gerçekti.
Bazı kitaplar yüzlerce sayfada anlatamadığını birkaç sayfada hissettirir ya, bu kitap da benim için tam olarak öyleydi.
Kısa sürede biten ama duygusu uzun süre kalan bir okuma oldu.
Keyifli Okumalar Dilerim.
Siz okudunuz mu? Bu hikâyede en çok hangi duygu size geçti?
Reklam
Reklam