Utarit sordu, "Neden yaptınız bunları? Ne ifade ediyorlar?" diye. "Bugünün insanını." dedi Füreya. "Bir boşluğa doğru gidiyorlar, baksana. Kişiliklerini yitirmişler. Ruhları ölü. Beklentileri yok. Yaşamıyorlar. Belki çok şeyleri var ama hiçbir şeyleri yok gibi."
Kocası, 10 Kasım günü, gözleri kan çanağına dönmüş bir hâlde eve geldiğinde, Füreya, acı haberi radyodan çoktan duymuştu. Ona sarıldığı zaman, hıçkırıklara boğularak, "Son ânda, son nefesini vermeden bir saniye önce, birdenbire gözlerini açtı ve başını sert bir hareketle sağa çevirdi Füreya. Hasan Rıza ile düşündük ki bağlandığı ve inandığı aziz milletini, etrafındaki dostlarının şahsında, son defa askerce selamlamak istedi." dedi. Füreya kocasını, rahatça ağlayabilmesi için yatak odasında yalnız bıraktı.